سریال Manhunt

این سریال تلاش اف‌بی‌آی برای گرفتن «ونابومبر» را دنبال می‌کند؛ تروریستی داخلی که با بمب‌های پستی سه نفر را کشت و ۲۳ نفر را زخمی کرد. هشت قسمت دارد و مجموعاً حدود هشت ساعت است. روایت عمدتاً از منظر جیمز آر. فیتزجرالد، پروفایلر جنایی اف‌بی‌آی، ارائه می‌شود. بازیگران نقش‌ها را خوب اجرا کرده‌اند و به‌ویژه اجرای پل بتانی بسیار متمرکز و تأثیرگذار است. تدوین رفت‌وبرگشتی...

این سریال تلاش اف‌بی‌آی برای گرفتن «ونابومبر» را دنبال می‌کند؛ تروریستی داخلی که با بمب‌های پستی سه نفر را کشت و ۲۳ نفر را زخمی کرد. هشت قسمت دارد و مجموعاً حدود هشت ساعت است. روایت عمدتاً از منظر جیمز آر. فیتزجرالد، پروفایلر جنایی اف‌بی‌آی، ارائه می‌شود. بازیگران نقش‌ها را خوب اجرا کرده‌اند و به‌ویژه اجرای پل بتانی بسیار متمرکز و تأثیرگذار است. تدوین رفت‌وبرگشتی در ابتدا کمی ناموزون است و سازندگان در میانه‌ی سریال این شیوه را کنار می‌گذارند که حس عجیبی ایجاد می‌کند. ریتم در بخش میانی کند می‌شود و چند کلیشه‌ی معمول در داستان‌های تحقیقاتی دیده می‌شود. مشکل اصلی سریال ناتوانی در ایجاد تعادل میان بخش‌های تحقیقات پلیسی و صحنه‌های دادگاهی است؛ اغلب یکی به هزینه‌ی دیگری نادیده گرفته می‌شود. روایت خطی‌تر می‌توانست بهتر عمل کند. با این حال، سریال از نمونه‌های خوب آثار تحقیقی است و ارزش تماشای حدود هشت ساعت را دارد. در مورد میزان صحت تاریخیِ برخی جزئیات تردید دارم؛ مشخص نیست چند شخصیت تلفیقی هستند. برخی شخصیت‌ها، به‌ویژه مأموران اف‌بی‌آی، بیش از حد اغراق‌شده و شبیه کاریکاتور به نظر می‌رسند؛ طوری که گویی تنها شخصیت واقعی خودِ ونابومبر بوده است. با این وجود، تمرکز سریال روی یافتن قاتل است و این بخش برای من جذاب‌تر است: جمعیت عظیم باعث می‌شود مخفی‌ شدن قاتل آسان باشد، اما کسانی که او را می‌گیرند باید «سوزن را در انبار کاه» پیدا کنند، و در پرونده‌ای مثل ونابومبر آن انبار کاه کل ایالات متحده بود. سازندگان خوب توانسته‌اند آن دشواری را منتقل کنند و این خود ارزش تماشا دارد. آن‌ها از شوآف فنیِ اغراق‌آمیز اجتناب کرده و فرآیند کنار هم گذاشتن سرنخ‌ها را به‌طرزی باورپذیر نشان داده‌اند. تنها ایرادم این است که بسیاری از شخصیت‌ها واقعی به‌نظر نمی‌رسند؛ اما به‌طور کلی این سریال بیشتر دربارهٔ «چگونه» حل شدن پرونده است تا «چه کسانی» در آن دخیل بودند.