سریال House of the Dragon

خیلی دور از سریال اصلی است. به نظرم استودیوها دارند تا جایی که می‌توانند از آن سود می‌برند. فیلمنامه ضعیف‌تر، بازی‌ها ضعیف‌تر... تماشا کردنش فقط معمولی است و به نظرم نمره‌ای که گرفته خیلی بیشتر از آن چیزی است که شایسته‌اش باشد. به نظرم سریال خوبی است، اما خودم جذبش نشدم، حتی با اینکه زمانی طرفدار بزرگ Game of Thrones بودم. شاید الان از ژانر فانتزی...

خیلی دور از سریال اصلی است. به نظرم استودیوها دارند تا جایی که می‌توانند از آن سود می‌برند. فیلمنامه ضعیف‌تر، بازی‌ها ضعیف‌تر... تماشا کردنش فقط معمولی است و به نظرم نمره‌ای که گرفته خیلی بیشتر از آن چیزی است که شایسته‌اش باشد. به نظرم سریال خوبی است، اما خودم جذبش نشدم، حتی با اینکه زمانی طرفدار بزرگ Game of Thrones بودم. شاید الان از ژانر فانتزی خسته شده‌ام. ترکیبی از Game of Thrones و «ووک‌ئیسم». امتیاز: 10/10 — شاهکاری آتشین که بالاخره بال گرفت House of the Dragon همیشه سریالی بلندپروازانه با تولیدی خیره‌کننده بوده، اما بدون مشکلات نبوده است. فصل اول پایه‌های داستانی با چاشنی زد و بندهای سیاسی و تراژدی خانوادگی را گذاشت و فصل دوم به خاطر ریتم کندتر و دیالوگ‌محور بودنش مورد نقد قرار گرفت؛ طرفداران در انتظار جنگی تمام‌عیار بودند. اکنون با آمدن فصل سوم، سریال نه تنها بهتر شده بلکه به درجه‌ای از بلوغ رسیده که شایستهٔ نمرهٔ کامل است و جایگاهش را کنار بهترین‌های دنیای Game of Thrones تثبیت کرده است. نبرد گالت: جلوه‌ای تماشایی برای تاریخ باز کردن فصل سوم با نبرد گالت ریسک جسورانه‌ای بود که کاملاً جواب داد. این خونین‌ترین نبرد دریایی در تاریخ وستروس است و سریال آن را با شدتی نفس‌گیر و هیجان‌آور به تصویر می‌کشد. تلفیق افکت‌های عملی و دیجیتال در تضاد کشتی‌های عظیم دریا، و حضور اژدهایان در آسمان، صحنه‌هایی خلق کرده که با نبردهای افسانه‌ای سریال اصلی برابری می‌کنند. آنچه این صحنه‌ها را متمایز می‌کند، جزئیات زمینی و واقعی‌اند. می‌بینیم که جنگ با اژدها چقدر هولناک است؛ این یک نبرد تمیز و قهرمانانه نیست، بلکه هرج‌ومرج‌آمیز، ویرانگر و تا حدی خارج از کنترل است—قدرتی در حد سلاح هسته‌ای. سریال به‌خوبی نشان می‌دهد که فرمانبرداری اژدهاها چقدر دشوار است. این موضوع به‌طرز دلخراشی از طریق شخصیت Rhaena (Phoebe Campbell) منتقل می‌شود: او با اژدهای نیمه‌وحشی‌اش Sheepstealer وارد میدان می‌شود، اما موجود از فرمانش سرپیچی می‌کند، به دوستان و دشمنان حمله می‌کند و ناخواسته باعث مرگ فاجعه‌بار Prince Jacaerys (Harry Collett) می‌شود. این پرداخت به ناپایداری اژدهاها لایه‌ای تازه و خوش‌آمد به تم‌های سریال می‌افزاید. دیمنِ مت اسمیت: شاهزاده‌ای برخاسته این فصل باعث شد قدر مت اسمیت در نقش Prince Daemon Targaryen را بیشتر بفهمم. کار او در فصل‌های قبل هم جذاب بود، اما در فصل سوم اوضاع شخصیت را کاملاً به دوش می‌کشد و حضوری مغناطیسی و قدرتمند دارد. پس از فصلی مملو از تأمل و توطئه‌های درون قلعهٔ Harrenhal، دیمن به‌عنوان ژنرالی بی‌رحم و قاطع آزاد می‌شود—سلاحی محض از هرج‌ومرج برای راه رِینِرا. اسمیت به نقش، غیرقابل‌پیش‌بینی و در عین حال وحشیانه‌ای می‌بخشد که همواره تنش و هیجان ایجاد می‌کند. حتی وقتی در مرکز توجه نیست، حضور مسلطش نگاه‌ها را به خود جلب می‌کند. لحظهٔ دیدار دوبارهٔ او با Rhaenyra شیمی آتشین‌شان را به‌طور کامل بازمی‌گرداند و یادآور این است که آن‌ها خطرناک‌ترین و قدرتمندترین زوج سریال‌اند. حکم نهایی این فصل بازگشتی پیروزانه به اوج است. نشان می‌دهد که همهٔ حرف‌ها و چینش‌های فصل‌های قبل داشته به چیزی واقعاً حماسی و ویرانگر منتهی می‌شد. ترکیب اکشن نفس‌گیر، قوس‌های احساسی قوی و زیبایی ترسناک اساطیر اژدهاها، House of the Dragon را به ارتفاعات جدیدی رسانده است. این دستاوردی چشمگیر است؛ نه تنها بهترین فصل سریال تا به امروز، بلکه از بهترین روایت‌ها در کل این مجموعه است. نمرهٔ شایسته: 10/10. خیلی از این سریال لذت بردم! داستان از ابتدا تا انتها مرا درگیر نگه داشت و بازیگران نیز شخصیت‌ها را بسیار خوب جان دادند. ریتم مناسب بود و هر قسمت مرا مشتاق دیدن قسمت بعدی می‌کرد. در کل تماشایی سرگرم‌کننده‌ای بود که قطعاً توصیه می‌کنم.