سریال Doctor Who

دکتر هو بهترین سریالی است که تا به حال دیده‌ام. کامل نیست، اما هیجان‌انگیز، سرگرم‌کننده، بذله‌گو، خلاق و تا حدی عجیب و غریب است. بهترین روش تماشا با ذهنی باز و (ترجیحاً) انتخاب قسمت‌های خوب است. گاهی ممکن است کمی کلیشه‌ای یا بیش از حد احمقانه شود، اما در کل سریالی شگفت‌انگیز است. فصل یازدهم سال آینده با کریس چیبنل به‌عنوان شورانر جدید و جودی...

دکتر هو بهترین سریالی است که تا به حال دیده‌ام. کامل نیست، اما هیجان‌انگیز، سرگرم‌کننده، بذله‌گو، خلاق و تا حدی عجیب و غریب است. بهترین روش تماشا با ذهنی باز و (ترجیحاً) انتخاب قسمت‌های خوب است. گاهی ممکن است کمی کلیشه‌ای یا بیش از حد احمقانه شود، اما در کل سریالی شگفت‌انگیز است. فصل یازدهم سال آینده با کریس چیبنل به‌عنوان شورانر جدید و جودی ویتاکر به‌عنوان دکتر جدید آغاز می‌شود و فوق‌العاده خواهد بود. خدا نگهش دارد. در یک معنا، دکتر هو استعاره‌ای است از آنچه بر این سریال گذشته است. آنچه زمانی یک سریال علمی‌تخیلی سرگرم‌کننده و گاه اندیش‌برانگیز بود، اکنون به‌تدریج آلوده به شاخه‌ای از «درستی سیاسی» شده که گاهی خشک، گرفته، موعظه‌گر و در نهایت خسته‌کننده است. وضعیت با شخصیتی محوری—دکتر—که به‌نظر نمی‌رسد بداند قرار است چه باشد، بهتر نمی‌شود. جای تعجب نیست وقتی فضای کلی سریال این‌قدر دچار تضاد است. شاید وقتش رسیده سریال برای چند سال از آنتن برود و با رویکردی تازه بازگردد. در وضعیت کنونی: ۳ از ۱۰. فصل کریستوفر اکلستون — ۴.۵/۵ فصل دیوید تنت — ۵/۵ فصل مت اسمیت — ۴.۵/۵ فصل پیتر کپالدی — ۳.۵/۵ فصل جودی ویتاکر — ۰.۵/۵ این فصل غیرقابل‌باور خوب است؛ همه هیاهوها، همه لحظات جالب و پیچش‌های داستانی. سخت است کسی را پیدا کرد که وقتی دکتر هو را تماشا می‌کند احساسی مانند من داشته باشد. احساسات اصلی‌ام: «متعجب، هیجان‌زده، خوشحال، سرگرم و مشتاق.» این فصل آن‌قدر خوب است که باورش سخت است؛ خیلی خوشحال و مفتخرم که در اواخر سال ۲۰۱۶ به چیزی این‌قدر خوب برخوردم. اوایل کار خوب بود، اما اکنون دارد میراثش را لکه‌دار می‌کند. من از دههٔ ۱۹۷۰ طرفدار پر و پا قرص دکتر هو بوده‌ام؛ همهٔ قسمت‌های اصلی، فیلم و هر قسمت از مجموعهٔ ۲۰۰۵ را دنبال کرده‌ام. در طول این سال‌ها بالا و پایین‌های همراهی با این سریال را تجربه کرده‌ام. اگرچه فاصله بین مجموعهٔ قدیمیِ ۱۹۸۹ و بازگشتِ ۲۰۰۵ ناامیدکننده بود، داستان‌هایی که از ۲۰۰۵ آغاز شدند امیدوارکننده بودند و توجه مرا جلب کردند. در مدت کوتاهی سطح را نسبت به سریال قدیمی بالا بردند و قسمت‌ها بسیار مفرح، سرگرم‌کننده و خواستنی بودند. با این حال، وقتی دوازدهمین دکتر (با بازی کپالدی) به اواخر دورانش نزدیک شد، کاهش تدریجی کیفیت داستان‌گویی را دیدم. هرچند هنوز لحظاتی درخشان بود، روند کلی نزولی به‌نظر می‌رسید. همین مسیر در دوران سیزدهمین دکتر (ویتاکر) هم ادامه داشت و بازسازی او در نقطه‌ای نسبتاً ضعیف از سریال رخ داد. با روی کار آمدن دوبارهٔ دکتر چهاردهم (تِنت) که بیشتر جنبه‌ای نوستالژیک داشت، داستان‌ها فاصلهٔ زیادی با روایت‌های جذاب دوران دهمین دکتر داشتند. آشکار است که سریال در هر اپیزود اولویت را به تحمیل ایدئولوژی‌های خاص به تماشاگر می‌دهد تا به داستان‌گویی محکم. نویسندگان اکنون ذات سریال را فدای پیش‌برد پیام‌های موردنظر کرده‌اند. در نتیجه، سریال بیشتر به وسیله‌ای برای انتقال این پیام‌ها تبدیل شده تا سکویی برای روایت‌های گیرا، سرگرم‌کننده و هوشمندانه. استفادهٔ افراطی از گرافیک پرزرق‌وبرق، انفجارها و صحنه‌های پرخرج به‌نظر تنها تلاشی برای حواس‌پرتی از مشکلات اساسی است — مثل گذاشتن رژ لب روی خوک. پس از بررسی فراوان، این آخرین عرضه باعث شد تصمیم بگیرم دکتر هو را کنار بگذارم؛ چون با این روند امتیازش باز هم پایین‌تر خواهد آمد. شاید وقت آن باشد که مانند دورهٔ ۱۹۸۹–۲۰۰۵، سریال بار دیگر وقفه‌ای طولانی داشته باشد تا دوباره روی چیزی که واقعاً سریال را ویژه می‌کرد—داستان‌گویی جذاب و درگیرکننده—تمرکز کند. اوایل کارش خوب بود، اما اکنون دارد میراثش را لکه‌دار می‌کند: دکتر نهم — ۹/۱۰ دکتر دهم — ۱۰/۱۰ دکتر یازدهم — ۹/۱۰ دکتر دوازدهم — ۷/۱۰ دکتر سیزدهم — ۵/۱۰ دکتر چهاردهم — ۳/۱۰ مجموع: (۴۳/۶۰) ۷/۱۰