سریال Mr Inbetween

نمره: 9/10 — یک شاهکار استرالیایی جمع‌وجور، خشن و فراموش‌نشدنی برخی سریال‌ها از همان ابتدا تو را می‌گیرند. Mr Inbetween تو را می‌گیرد، می‌خنداند، دلت را می‌شکند و بعد بی‌صدا یک دیم‌سیم (میان‌وعده‌ای استرالیایی) به تو می‌دهد تا در حالی که پردازش اتفاقات مشغولی، آرام شوی. اغراق نیست؛ تماشای این درام جنایی شاخص اسکات رایان چنین حسی دارد — سریالی که به سادگی درخشان است و...

نمره: 9/10 — یک شاهکار استرالیایی جمع‌وجور، خشن و فراموش‌نشدنی برخی سریال‌ها از همان ابتدا تو را می‌گیرند. Mr Inbetween تو را می‌گیرد، می‌خنداند، دلت را می‌شکند و بعد بی‌صدا یک دیم‌سیم (میان‌وعده‌ای استرالیایی) به تو می‌دهد تا در حالی که پردازش اتفاقات مشغولی، آرام شوی. اغراق نیست؛ تماشای این درام جنایی شاخص اسکات رایان چنین حسی دارد — سریالی که به سادگی درخشان است و مقایسه‌های ناگزیر، و تا حدی منطقی، با Breaking Bad را به همراه داشته است. ساخته و بازی‌شده توسط اسکات رایان، Mr Inbetween زندگی ری شوزمیت را دنبال می‌کند؛ یک آدم‌کش و «مرمت‌گر» در سیدنی که میان نقش‌های متضادش — پدر فداکار، برادر دلسوز و قاتلی خونسرد — حرکت می‌کند. در سه فصل فشرده با اپیزودهایی 20 تا 30 دقیقه‌ای، سریال کاری را انجام می‌دهد که کمیابی از آثار موفق انجام می‌دهند: هر لحظه‌اش لازم و محکم است، هیچ‌چیز تلف نمی‌شود و درست در زمانی که باید، پایان می‌یابد. چه چیزی آن را درخشان می‌کند شخصیت ری شوزمیت: ری یک کشف است. اجرای رایان در حدی کم‌ابهت و بی‌حال است که گویی مردی است که کار بریدن جسد و سفارش ناهار را با یک سطح از آرامش انجام می‌دهد. لبخندی شبیه به کوسه که خطر قریب‌الوقوع را هشدار می‌دهد، در کنار کسی که قصهٔ خواب برای دخترش می‌خواند و با صبر از برادرش بروس که به بیماری نورون حرکتی مبتلاست مراقبت می‌کند، قرار می‌گیرد. این تقابل برای طعنه یا شوخی ارزان نیست؛ هستهٔ اصلی نمایش است. ری واقعاً دخترش را دوست دارد. ری واقعاً به برادرش عشق می‌ورزد. و در عین حال واقعاً برای آدم‌هایی که می‌کشد خوابش نمی‌ماند. سریال به تماشاگر اعتماد می‌کند تا با این تناقض کنار بیاید. نوشتار و لحن: سریال تعادل ناممکنی را حفظ می‌کند. یک لحظه از پاسخ‌های خشک و خنثی ری در کلاس مدیریت خشم اجباری می‌خندی؛ لحظه‌ای بعد صحنه‌ای از ویرانی خاموش می‌بینی که روزها با تو می‌ماند. همان‌طور که بسیاری اشاره کرده‌اند، هم «بسیار خنده‌دار» و هم «بسیار تاریک» است. طنز عمیقاً استرالیایی، بی‌پیرایه و خودتخریب‌کننده است و اغلب با چهره‌ای بی‌تغییر بیان می‌شود که ضربهٔ آن را بیشتر می‌کند. اصالت: برخلاف بسیاری تولیدات استرالیایی که یا دنبال جلوهٔ هالیوودی می‌روند یا بیش‌ازحد به کاریکاتور نزدیک می‌شوند، Mr Inbetween تعادل را دقیقاً درست می‌گیرد. لوکیشن‌ها واقعی به نظر می‌رسند؛ شخصیت‌های فرعی شبیه آدم‌هایی هستند که واقعاً دیده‌ای؛ دیالوگ‌ها همان‌طور است که مردم استرالیا واقعاً حرف می‌زنند. این پایه‌ریزی باعث می‌شود خشونت هنگامی که رخ می‌دهد واقعاً شوکه‌کننده باشد و نه کارتونی. بازیگران مکمل: نیکلاس کاسی‌م در نقش برادر ری، بروس، برخی از دل‌شکن‌ترین اجراهایی را ارائه می‌دهد که ممکن است ببینید. بازی او از مردی که در بدنی ناتوان زندانی شده و با شوخ‌طبعی تیره و وقار خاموش با پایان زندگی‌اش مواجه است، شایستهٔ تحسین است. چیکا یاسومورا در نقش دختر ری، بریتنی، کشف دیگری است — حضور طبیعی و بی‌تکلُّف که بدون اینکه صرفاً عروسک اخلاقی باشد، لنگر اخلاقی سریال می‌شود. دیمون هریمان در نقش رئیس ری، فردی، و جاستین روسنیاک در نقش رفیقش گری نیز یک گروه بازیگری بی‌نقص را تکمیل می‌کنند. تحول در طول فصل‌ها فصل اول با اطمینان جهان را معرفی می‌کند، اگرچه برخی منتقدان حس کردند گاهی بین ستایش و محکوم‌کردن رفتار ری دو دل مانده است. فصل دوم نقطهٔ تحول سریال است. قسمت‌های «Monsters» و «Socks Are Important» به‌ویژه به اثرات فرسایندهٔ کار ری می‌پردازند. می‌بینیم رابطه‌اش با الی (بروک ساتچ‌ول) پس از آنکه خشونتش در گردهمایی خانوادگی آن‌ها رخنه می‌کند از هم می‌پاشد. می‌بینیم فشار احساسی بر بریتنی چه تأثیری دارد. سریال دیگر از خودش نمی‌پرسد ری خوب است یا بد؛ سراغ پرسشی جالب‌تر می‌رود: زندگی‌ای مثل این چه هزینه‌ای دارد؟ فصل پایانی سریال را با صحنه‌ای از اتانازی (کمک به مرگ) که از تأثیرگذارترین صحنه‌ها در تلویزیون مدرن است، به پایان می‌رساند و پایانی دارد که به‌طرزی شگفت‌آور هم غمناک و هم کاملاً درست است. چرا 10/10 نیست؟ تنها احتیاط — و آن هم کوچک — این است که چند قسمت اول کمی زمان می‌برد تا ریتمش را پیدا کند. فصل اول شش‌قسمتی عالی است، اما فصل دوم یازده‌قسمتی است که سریال واقعاً ضروری می‌شود. حکم نهایی Mr Inbetween جواهری پنهان از بالاترین مرتبه است. سریالی که وفاداری شدیدی از سوی کسانی که آن را کشف کرده‌اند به دست آورده و به‌حق چنین وفاداری‌ای را کسب کرده است. جمع‌وجور، خشن، خنده‌دار، تراژیک و عمیقاً انسانی است. به هوش مخاطب احترام می‌گذارد، تم‌هایش را قاشق‌قاشی نمی‌کند و با نُتی از کمال خاموش و ویران‌کننده که پس از پایان تیتراژ در سکوت می‌نشینید به پایان می‌رسد. صراحتاً یکی از بهترین محصولات تلویزیون استرالیا و یکی از بهترین درام‌های جنایی دههٔ گذشته است. ببینید اگر: به درام‌های جنایی محور بر شخصیت، کمدی تاریک یا کشف یک شاهکار زیرپوستی علاقه‌مندید. رد کنید اگر: به خطوط اخلاقی روشن، پایان‌های خوش نیاز دارید یا تاب خشونت علیه آدم‌های واقعی‌اً بد و خسارت‌های جانبی آن را ندارید. این سریال شما را به چالش می‌کشد — و هدفش همین است.