فیلم The Great Gatsby 1974

«نیک» (سام واترستون) در کلبه‌ای در حاشیهٔ ملک مرموز «گتسبی» (رابرت ردفورد) زندگی می‌کند و شیفتهٔ اوست. گتسبی از ثروت کهنه‌ای برخوردار است و مرتباً میهمانی‌های پرزرق‌وبرق برای غریبه‌هایی که کم‌تر می‌شناسد ترتیب می‌دهد؛ خود او نادراً در این جشن‌ها حاضر می‌شود. نیک به‌طور غیرمنتظره‌ای به یکی از همین محافل دعوت می‌شود و سپس فرصتی برای دیدار با خودِ گتسبی پیدا می‌کند؛ مردی که آن‌طور...

«نیک» (سام واترستون) در کلبه‌ای در حاشیهٔ ملک مرموز «گتسبی» (رابرت ردفورد) زندگی می‌کند و شیفتهٔ اوست. گتسبی از ثروت کهنه‌ای برخوردار است و مرتباً میهمانی‌های پرزرق‌وبرق برای غریبه‌هایی که کم‌تر می‌شناسد ترتیب می‌دهد؛ خود او نادراً در این جشن‌ها حاضر می‌شود. نیک به‌طور غیرمنتظره‌ای به یکی از همین محافل دعوت می‌شود و سپس فرصتی برای دیدار با خودِ گتسبی پیدا می‌کند؛ مردی که آن‌طور که انتظار می‌رفته نیست. این آغاز دوستی نامتعارفی است که نیک را با زندگی ولخرجی سطحی، دورویی و آدم‌های نسبتاً زننده‌ای آشنا می‌کند. گتسبی شیفتهٔ «دیسی» (میا فارو) شده است؛ زنی که با مردی نسبتاً خشن، «تام» (بروس دورن)، ازدواج کرده است. بخش عمدهٔ این درام بلندمدت به پیچیدگی‌های رابطهٔ نوپای میان این دو مرد و نیز سبک زندگی سؤال‌برانگیزِ مرد دوم می‌پردازد که برخلاف انتظار نیک پیش می‌رود. این اقتباس تقریباً به‌صورت لفظ‌به‌لفظ از رمان اف. اسکات فیتزجرالد است — و شاید در تئاتر این رویکرد کار می‌کرد؛ اما در فیلم با مطالعهٔ شخصیت‌هایی مواجه‌ایم که سخن‌پرور و صِرفاً خشک و کند هستند. بیش از حد روی عناصر بصری تکیه شده است — لباس‌ها، دکورها، تجمل میهمانی‌ها؛ در حقیقت تصاویر زیبا و چشم‌نوازند. قرار بود این فیلم داستان عشقی باشد، اما رابطهٔ ادعایی میان ردفورد و فارو اصلاً تأثیرگذار نیست. شخصاً هیچ‌وقت درک نکردم چرا او چنین ستایش‌شده بود — اجراهایش همیشه تا حدودی نامنظم و گاه موفق و گاه ناموفق بوده‌اند. روایت از سوی واترستون هم کم‌کم تخت و یکنواخت می‌شود و تضاد میان زندگی افسانه‌ای ثروتمندان و روزمرگی فقیران به‌ندرت توسعه یافته است. ستارهٔ واقعی فیلم برای من، «مایرلت»ِ کارن بلک است — احتمالاً تنها شخصیتی که اندکی حسِ شخصیت‌مندی را منتقل می‌کند، وقتی بین همسرش و معشوقه‌اش در نوسان است. این داستانی زشت دربارهٔ آدم‌هایی خودخواه و بی‌فکر است، اما این نسخه از فیلم نتوانسته آن حس — یا در واقع هیچ حس دیگری — را منتقل کند. حجم زیادی سبک هست، اما روحی در کار نیست.