فیلم The Best Years of Our Lives 1946

فیلم دیگری از ویلیام ویلر که باز هم عالی از آب درآمده. قصه با گذر زمان تا حدی قابل‌ پیش‌بینی می‌شود، اما شخصیت‌ها خوب تعریف شده و بازیگران آن‌ها را به‌خوبی شکل داده‌اند. همچنین فیلم تصویری قابل‌قبول (و شاید کمی بیش از حد خوش‌بینانه) از زندگیِ کهنه‌سربازان آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم ارائه می‌دهد. تماشای آن ضروری است. داستانی تأثیرگذار درباره تجربه سه کهنه‌سرباز آمریکایی...

فیلم دیگری از ویلیام ویلر که باز هم عالی از آب درآمده. قصه با گذر زمان تا حدی قابل‌ پیش‌بینی می‌شود، اما شخصیت‌ها خوب تعریف شده و بازیگران آن‌ها را به‌خوبی شکل داده‌اند. همچنین فیلم تصویری قابل‌قبول (و شاید کمی بیش از حد خوش‌بینانه) از زندگیِ کهنه‌سربازان آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم ارائه می‌دهد. تماشای آن ضروری است. داستانی تأثیرگذار درباره تجربه سه کهنه‌سرباز آمریکایی جنگ جهانی دوم که به خانه بازمی‌گردند و باید خود را با شرایط جدید، نه همیشه پذیرا، وفق دهند. فردریک مارچ در نقش «ال» بازمی‌گردد و در مقام ارشد یک بانک قرار می‌گیرد که مسئول کمک به سایر بازگشتگان برای گرفتن وام و بازسازی زندگی‌شان است؛ «فرد» (دانا اندروز) چشم‌اندازی بسیار کمتر امیدوارکننده دارد و در نهایت با دستمزدی اندک در داروخانه‌ای عطر می‌فروشد؛ و «هومر» ظاهراً شاداب که هر دو دستش را از دست داده و در تردید است که نامزد دیرینه‌اش واقعاً او را دوست دارد یا صرفاً دلسوزی می‌کند. ویلیام ویلر و رابرت شروود این سرنوشت‌های درهم‌تنیده را به‌طرزی مؤثر روایت می‌کنند و سرخوردگی و گاه ناامیدی را — هر یک به شکلی متفاوت — نه تنها در این سه مرد، بلکه در شریک‌های زندگی‌شان که ناچارند با بازگشت آن‌ها و شرایط جدید کنار بیایند، نشان می‌دهند. بازیگران زن نیز نمایش‌های قدرتمندی ارائه می‌دهند؛ مایرنا لوی و ترزا رایت عملکرد بسیار قوی‌تری دارند، در حالی که ویرجینیا میایو کمتر متقاعدکننده‌ است. در پایان تا حدی درمی‌یابید که چقدر برای این مردان دشوار بوده که امنیت و انضباط زندگی نظامی را از دست داده و با دنیایی روبه‌رو شوند که در بسیاری موارد بی‌آن‌ها به پیش رفته است.