سریال Fleabag

باید از خود پرسید: چرا زنان غربی زیر بمبارانی از تبلیغات قرار گرفته‌اند که عادی‌سازی می‌کند آن‌ها خود را به شخصیت‌های زننده، دست‌نیافتنی و سمیِ کارتونی تبدیل کنند؟ انگیزهٔ وادار کردن زنان به ترک هر نوع نجابت یا ظرافت و تبدیل‌شدن به کسانی همچون کامیون‌دارهای زننده چیست؟ این رفتاری نبود که در مردان جذاب ببینید، پس تبدیل‌شدن به چیزی که از آن نفرت دارید، مساوات...

باید از خود پرسید: چرا زنان غربی زیر بمبارانی از تبلیغات قرار گرفته‌اند که عادی‌سازی می‌کند آن‌ها خود را به شخصیت‌های زننده، دست‌نیافتنی و سمیِ کارتونی تبدیل کنند؟ انگیزهٔ وادار کردن زنان به ترک هر نوع نجابت یا ظرافت و تبدیل‌شدن به کسانی همچون کامیون‌دارهای زننده چیست؟ این رفتاری نبود که در مردان جذاب ببینید، پس تبدیل‌شدن به چیزی که از آن نفرت دارید، مساوات یا پیشرفت نیست. این پسرفت است و هیچ افتخاری ندارد. ببخشید، بعد از دیدن تناقض در نقد Timefox881 مجبور شدم نظر بدهم. شما تنها کسی هستید که القا می‌کند زنان باید به «شکلی خاص» رفتار کنند؛ چه شکلی؟ همسران شیرین، مطیع و اغراق‌آمیز دههٔ ۱۹۵۰؟ هیچ‌کدام از اجزای Fleabag به بیننده نمی‌گوید که بر اساس جنسیت باید به شیوهٔ معینی رفتار کند. افسوس که شما تم‌ها، ظرافت‌ها و ابزارهای سینمایی واقعی سریال را ندیده‌اید. Fleabag از شکستن دیوار چهارم استفاده می‌کند تا بیننده را مانند دوست و محرمِ شخصیت بداند؛ ما تمام وقایع را از آن دیدگاه می‌بینیم. با او می‌خندیم، او را قضاوت می‌کنیم، از رفتارهایش شرمنده می‌شویم و برایش تشویق می‌کنیم. او یک انسان است، نه کاملاً بد و نه کاملاً خوب. او هم رشد دارد! Fleabag نشان می‌دهد که فارغ از این‌که چقدر رفتارهایتان بد به نظر برسند، همیشه می‌توانید تلاش کنید خودتان را بازخرید کنید. می‌توانید برای نجات کافه‌ای که با دوستتان باز کرده‌اید وام بگیرید. می‌توانید تصمیم بگیرید دیگر کارهایی را که همیشه زندگی‌تان را تحت‌تأثیر منفی قرار داده‌اند ادامه ندهید. می‌توانید روش‌های مقابله‌ای‌ای را که از آن‌ها عبور کرده‌اید رها کنید. ممکن است عشق را از دست بدهید اما امیدتان را از دست ندهید. البته همهٔ این‌ها بدون از دست دادن حس شوخ‌طبعی ممکن است. فیبی والر-بریج در دو فصل موفق شد درس‌های بیشتری بدهد تا بسیاری از سریال‌هایی که سال‌ها کش می‌آیند. تماشا کردنش برای هر انسانی که می‌خواهد چیز بیشتری دربارهٔ خود و دیگران بداند واجب است، به‌جای این‌که دربارهٔ یک جنس پیش‌فرض‌های عجیب بسازد. خیلی دربارهٔ Fleabag شنیده بودم و باید ببینم همهٔ هیاهو درباره‌اش چیست. دفعهٔ اول، قسمت اول را دیدم و بعد بی‌خیال شدم چون جذاب نبود. یک سال بعد دوباره امتحان کردم و سه قسمت را دیدم اما باز هم گیرم نیامد. این کمدی است یا هجو؟ هر کدام که باشند معمولاً خنده‌های بلند یا طنزهای زیرلبی یا خنده‌های از ته دل به همراه دارند. من هیچ‌کدام را تجربه نکردم و تماشای آن برایم کاملاً خسته‌کننده بود. تا حدی می‌شد مفهوم و آن‌چه Fleabag می‌خواست منتقل کند را دید، اما در نهایت فقط آرزو داشتم شخصیت سکته کند و از بین برود.