فیلم Chino 1973

والدز، نیم‌خون «والدز» به کارگردانی جان استرجز و فیلمنامه‌ای از کلر هوفاکر بر پایه رمانی از لی هافمن ساخته شده است. در این فیلم چارلز برانسون، جیل ایرلند، مارسِل بوزوفّی و وینسنت ون پتِن بازی می‌کنند. موسیقی اثر گیدو و مائوریزیو دئ آنجلیس و فیلم‌برداری توسط آرماندو نانوتزی انجام شده است. چینو والدز (برانسون)، که نیمه هندی و نیمه مکزیکی است، در تنهایی در مزرعه‌اش به پرورش...

والدز، نیم‌خون «والدز» به کارگردانی جان استرجز و فیلمنامه‌ای از کلر هوفاکر بر پایه رمانی از لی هافمن ساخته شده است. در این فیلم چارلز برانسون، جیل ایرلند، مارسِل بوزوفّی و وینسنت ون پتِن بازی می‌کنند. موسیقی اثر گیدو و مائوریزیو دئ آنجلیس و فیلم‌برداری توسط آرماندو نانوتزی انجام شده است. چینو والدز (برانسون)، که نیمه هندی و نیمه مکزیکی است، در تنهایی در مزرعه‌اش به پرورش و رام کردن اسب‌ها مشغول است. وقتی یک شب نوجوان آوارهٔ پانزده‌ساله‌ای نزد او پناه می‌گیرد و دنبال غذا، جا و شاید کار می‌گردد، زنجیره‌ای از رویدادها به راه می‌افتد که در نهایت سرنوشت هر دوی آن‌ها را رقم می‌زند. گاهی طرفداران وسترن با نقدهای متناقض دربارهٔ برخی آثار این ژانر مواجه می‌شوند و آن‌ها را چندان ضروری نمی‌دانند، حتی اگر بازیگری را دوست داشته باشند. «والدز» اما یک وسترن زیبا، متفکرانه و تأمل‌برانگیز است که به‌دلیل انتظارات متفاوت از فیلمی با حضور برانسون، تا حدی نادیده گرفته شده است. فارغ از اختلاف‌نظرها دربارهٔ میزان دخالت کارگردان (شایعه شده که کارگردان ایتالیایی دیگری بخشی از کار را انجام داده)، نتیجهٔ نهایی ساخته‌ای بالغ و جذاب است. این فیلم در کنار آثاری چون «مونت والاش»، «ویل پنی» و «تنها دلیران» قرار می‌گیرد — آثاری که قهرمانی مردانه را نشان می‌دهند که با شرایط اطرافش در تضاد است. چینو مردی تنهاست، اهل نوشیدن است و دائم باید از خود در برابر نژادپرستان شهر دفاع کند. او بیش از همه وقتی خوشحال است که تنها با اسب‌هایش است؛ انسان و حیوان به‌روشنی یکدیگر را درک می‌کنند. اما با ورود جیمی واگنر (ون پتن) به زندگی چینو، تعادل به‌نحو مثبتی به‌هم می‌خورد؛ دو روح گمشده که جایی برای احساس خانواده می‌یابند که پیش از این برایشان دور از دسترس می‌نمود. طبعاً در داستان یک ضدقهرمان هم وجود دارد: مارال (بوزوفّی)، مالک زمین‌هایی سرکوب‌گر که برای رام‌کنندهٔ نیمه‌نژاد هیچ احترامی قائل نیست. اوضاع پیچیده‌تر می‌شود وقتی ناتنی مارال، کاترین (ایرلند)، زنی مؤدب و بریتانیایی‌مسلک، به شهر می‌آید و جذب چینو می‌شود؛ هیچ‌گاه مارال حاضر نیست بگذارد چنین رابطه‌ای شکل بگیرد. جای تأسف است، زیرا چینو و کاترین برای هم مفیدند، اما بوی نفرت مثل ابر سیاه بالای سرشان معلق است. برخی نقدها فیلم را مجموعه‌ای از صحنه‌های جدا از هم دانسته‌اند، اما مسیر روایت کاملاً به سوی مرحلهٔ بعدی زندگی چینو و جیمی پیش می‌رود. چینو جیمی را با یک قبیلهٔ هندی آشنا می‌کند و با گذر زمان به او نشان می‌دهد که این مردم در حال نابودی‌اند؛ در چینو نوعی غرور قابل‌لمس هست. او همچنین جیمی را به جشن‌های کریسمسِ مکزیکی‌های شهر می‌برد؛ نوجوان هرگز این‌چنین شاد نبوده است و چینو نشان می‌دهد که همهٔ غرب مملو از نفرت نیست. صحنه‌های مربوط به اسب‌ها — رام کردن، سواری و زل‌زدن‌های تنش‌آمیز — بسیار ماهرانه فیلم‌برداری شده و بر آموزش جیمی تمرکز دارند. در فیلم خشونت وجود دارد، اما این یک اثر صرفاً «تفنگ و مشت» نیست. پایان‌بندی آن نامتعارف است و ممکن است برخی را ناامید کند؛ خودم ابتدا چنین احساسی داشتم، اما چند ساعت بعد با تأمل پی بردم که پایان، جسورانه و تأثیرگذار است؛ فرجامی تلخ و شیرین که باعث بازاندیشی دربارهٔ کل فیلم می‌شود. مناظر زیبا (آلمریا، اسپانیا) جلوهٔ کار را کامل می‌کنند و با بازی درخشان برانسون و شیمی خوب او با ایرلند و ون پتن، این فیلم بسیار بهتر از آن چیزی است که ممکن است شنیده باشید. امتیاز: 8/10 در طول سال‌ها برخی نسخه‌های منتشرشده کیفیت پایینی داشتند که احتمالاً باعث شده‌اند فیلم کمتر دیده شود.