فیلم An Andalusian Dog 1929

هیچی. چیزی. هر چیزی. بی‌حس. فکر می‌کنم می‌فهمم چرا خیلی‌ها به این فیلم علاقه دارند و چرا این‌قدر تأثیرگذار تلقی می‌شود؛ اما مسئله این است که مطمئن نیستم برای من اهمیتی داشته باشد. بله، سورئالیسم. یعنی ممکن است چیزی باشد، یا نباشد، یا هرچه باشد، یا در حقیقت هیچ‌چیز. از نظر من اما نتیجتاً بی‌حس است. بد هم نیست، و نمی‌توانم بگویم وقتِ من کاملاً هدر رفت....

هیچی. چیزی. هر چیزی. بی‌حس. فکر می‌کنم می‌فهمم چرا خیلی‌ها به این فیلم علاقه دارند و چرا این‌قدر تأثیرگذار تلقی می‌شود؛ اما مسئله این است که مطمئن نیستم برای من اهمیتی داشته باشد. بله، سورئالیسم. یعنی ممکن است چیزی باشد، یا نباشد، یا هرچه باشد، یا در حقیقت هیچ‌چیز. از نظر من اما نتیجتاً بی‌حس است. بد هم نیست، و نمی‌توانم بگویم وقتِ من کاملاً هدر رفت. با مدت‌زمانی اندکی بیش از پانزده دقیقه، من زمان بیشتری را صرف تماشای دو دقیقه پایانی یک بازی بسکتبال کرده‌ام، در حالی که حتی برایم مهم نبود که چه تیمی برنده شد. هرچند فکر نمی‌کنم دیدنِ آن هدررفت زمانم بود، اما واقعاً چیز قابل‌توجهی به روزم اضافه نکرد. شاید لازم باشد بعداً دوباره آن را ببینم و بازنگری کنم اگر اثر ماندگاری روی من بگذارد، اما فکر نمی‌کنم این‌طور شود. این اولین تجربه‌ام با سورئالیسم نیست و از آن دسته آدم‌ها هم نیستم که ساعت‌ها درگیر چنین مفاهیمی شوم—خصوصاً در این اواخر. همچنین معتقدم فیلم به‌تنهایی چیزی برای برانگیختن تفکر ارائه نمی‌دهد. ممکن است نقطه شروعی باشد برای جلسات طولانی فکر دربارهٔ هستی و معنا، اما مطمئن نیستم چند نفر بدون دست‌کم مطالعه دربارهٔ فیلم و سورئالیسم خودشان به آن نقطه برسند. پس در نهایت، بی‌حس.