فیلم The Train Robbers 1973

این یکی دیگر از کلاسیک‌های قدیمی جان وین است که با وجود ساختی نسبتاً کهنه، هنوز تماشای آن بسیار لذتبخش است. فیلم در سال 1973 ساخته شده و از آثار نسبتاً دیرِ کارنامهٔ وین است؛ از جمله فیلم‌هایی که او اغلب نقش قهرمان پیر و بداخلاق را بازی می‌کند و این نقش‌ها را خوب از آب درمی‌آورد. فیلم را برت کندی نوشته و کارگردانی کرده...

این یکی دیگر از کلاسیک‌های قدیمی جان وین است که با وجود ساختی نسبتاً کهنه، هنوز تماشای آن بسیار لذتبخش است. فیلم در سال 1973 ساخته شده و از آثار نسبتاً دیرِ کارنامهٔ وین است؛ از جمله فیلم‌هایی که او اغلب نقش قهرمان پیر و بداخلاق را بازی می‌کند و این نقش‌ها را خوب از آب درمی‌آورد. فیلم را برت کندی نوشته و کارگردانی کرده و در آن جان وین، آن-مارگرت، راد تیلور، بن جانسون، کریستوفر جرج و ریکاردو مونتالبان حضور دارند. فیلمبرداری اثر را ویلیام ه. کلاتیر بر عهده داشته و موسیقی را دومینیک فرونتیِر ساخته است. داستان ساده و سرراست است: خانم لوو (با بازی آن-مارگرت) از لین (جان وین) و همراهانش می‌خواهد که نیم میلیون دلار طلای دزدیده‌شده توسط همسر مرحومش در جریان یک سرقت قطار را پیدا کنند و به راه‌آهن بازپس دهند؛ در این صورت نام خانوادۀ او پاک می‌شود و گروه لین جایزهٔ ۵۰٬۰۰۰ دلاری را برده خواهند برد. طبیعتاً گرو‌ه‌ها و افراد دیگری هم در پی آن طلا هستند و در طول مسیر مردی تنها هم از دور ناظرِ ماجراست که حضورش تا پایان فیلم اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. فیلمِ کلاسیکِ وسترنی است با طعم کمیدی خوب. آغاز فیلم بسیار خنده‌دار است؛ وقتی لین به دوستش مشت می‌زند چون مردی را همراه آورده بود که «نمی‌تواند دستور بپذیرد». غرولندها و دعواهای مداوم بین لین و دو رفیق جنگی‌اش از جمله‌ اموری‌اند که تماشای فیلم را دلنشین می‌کنند. بازیگران از هم‌نشینی با هم لذت می‌برند و نقش خانم لوو بیشتر از آنکه صرفاً جذابیت زنانه باشد، شخصیتِ قابل‌توجهی دارد. منظره‌ها و دکور هم سهم بزرگی در لذت فیلم دارند؛ انتخاب لاشهٔ یک قطار رهاشده در بیابان تصویری متفاوت و چشم‌نواز به فیلم می‌دهد و وقتی گروه خود را به آن نقطه می‌رسانند، فیلم وارد مرحله‌ای پرتعلیق و اکشن می‌شود. شهری که قطار در آن پیاده می‌شود و محل نبرد نهایی است—شهرک «لیبرتی»—بیشتر شبیه چند خانهٔ پراکنده و یک برج آب به‌نظر می‌رسد و کمی ناامیدکننده است، اما فضای خلوت و گسستۀ آن با لحن کلی فیلم همخوانی دارد. ساختار اثر ساده و جمع‌وجور است: تعداد نقش‌های حرف‌زن کم و استفاده از ساخت‌مان‌های ساخته‌شدۀ انسانی محدود است، چیزی که حس وسترن‌های دههٔ ۵۰ را یادآور می‌شود. فیلم بیشتر حول گفت‌وگوها و واکنش شخصیت‌ها به فاش‌شدن رازها می‌چرخد تا نمایش مداوم دشمنان؛ رقبای طلاآمیز را اغلب فقط از دور، مثل سایه‌هایی در چشم‌انداز می‌بینیم. پایان فیلم پُرتکانش و انفجاری است و یک چرخش روایتی شوخ‌طبعانه هم دارد؛ پایان به همان اندازه که آغاز خنده‌دار بود، خنده‌دارتر هم می‌شود—به‌ویژه وقتی لین سوار اسب می‌شود تا دنبال قطار برود و در پاسخ به سؤال دوستش می‌گوید می‌خواهد یک قطار را سرقت کند. در مجموع، The Train Robbers با وجود کاستی‌هایی و تکرار برخی الگوها، فیلمی است ساخته‌شده با عشق و احترامی آشکار نسبت به ژانر وسترن و دلپذیر برای طرفداران آن. حدود ۹۰ دقیقهٔ بسیار سرگرم‌کننده است و ارزش دیدن دارد. امتیاز: 8/10.