فیلم Night Moves 1975

«نایت مووز» به کارگردانی آرتور پن و فیلمنامه‌ی آلن شارپ ساخته شده و با بازی جین هکمن، جنیفر وارن، سوزان کلارک، جیمز وودز، ملانی گریفیث، ادوارد بینز، هریس یولین، کنت مارس و جنت وارد اجرا می‌شود. موسیقی اثر از مایکل اسمال است و فیلم‌برداری را بروس سورتیز بر عهده دارد. خلاصه: هری موزبی (جین هکمن)، فوتبالیست سابق که اکنون کارآگاه خصوصی در لس‌آنجلس است، از سوی...

«نایت مووز» به کارگردانی آرتور پن و فیلمنامه‌ی آلن شارپ ساخته شده و با بازی جین هکمن، جنیفر وارن، سوزان کلارک، جیمز وودز، ملانی گریفیث، ادوارد بینز، هریس یولین، کنت مارس و جنت وارد اجرا می‌شود. موسیقی اثر از مایکل اسمال است و فیلم‌برداری را بروس سورتیز بر عهده دارد. خلاصه: هری موزبی (جین هکمن)، فوتبالیست سابق که اکنون کارآگاه خصوصی در لس‌آنجلس است، از سوی بازیگری مسن مأمور می‌شود تا دختر تحت حمایت یک صندوق امانی او، دلی گراستنِر (ملانی گریفیث)، را که گفته می‌شود در فلوریدا است پیدا کند. هری که زندگی شخصی‌اش به خاطر خیانت همسرش تلاطم دارد، با جدیت وارد پرونده گراستنِر می‌شود. اما هیچ‌چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد ساده نیست و به زودی هری درگیر ماجراهای تیره و پیچیده‌ای می‌شود. فضا و نقد: اگرچه لوکیشن‌ها اغلب روشن و آفتابی‌اند، لیکن این تنها ویژگی روشن در یک نئونوآر برجسته است. فیلم با ادای احترام به فیلم‌های نوآر کلاسیک، پر است از شخصیت‌هایی که یا مشکوک‌اند یا آسیب‌دیده. هری به دنیایی سرشار از ملال و بازی‌های خارج از کنترل کشیده می‌شود، بی‌آن‌که خودش از این واقعیت آگاه باشد. هرچه راز مرکزی داستان بیشتر باز می‌شود، فضای سرد و بدبینانه‌ی دههٔ هفتاد بر روایت چیره می‌گردد و فیلم به پایانی تاریک و مبهم می‌انجامد. نقطه‌قوت اصلی فیلمنامهٔ درخشان آلن شارپ است؛ دیالوگ‌ها تند و گزنده یا ظریف و شوخ‌اند و اغلب با غم و ناامیدی همراهند. صحبت‌ها دربارهٔ حرکتی تعیین‌کننده در شطرنج، بیداری جنسی یا دردهای کودکی و ضعف والدین، همگی شخصیت‌هایی جذاب در دل یک تریلر پرتنش می‌سازند. آرتور پن همه‌چیز را استادانه به هم می‌دوزد: او از هکمن اجرای قوی می‌گیرد و بازیگران مکمل نیز درخشان‌اند. اکشن و حسِ نامطمئنِ درونی به‌خوبی تلفیق شده‌اند. اگرچه در فیلم صحنه‌های برهنگی وجود دارد، اما در دستان پن این صحنه‌ها هرگز مبتذل نیستند و بیشتر نمادی از خیال‌های خطرناک یا روانِ آسیب‌دیده‌اند. موسیقی جَزی مایکل اسمال همراهی تونالیتهٔ مناسبی فراهم می‌کند و فیلم‌برداری رنگی و دقیق بروس سورتیز، هم در نماهای داخلی و هم خارجی، حال‌وهوای اثر را تقویت می‌کند. جمع‌بندی: تلخ و گزنده، «نایت مووز» نئونوآری ضروری است. (امتیاز: 9/10) نقد کوتاه دوم (امتیاز: 67/100): در ظاهر موضوع، کارآگاهی مأمور پیدا کردن دختری گمشده می‌شود، اما ماجرا فراتر از این است. این درام محکم با بازی و نگارش عالی است. نکتهٔ برجسته شخصیت هری موزبی است: به‌جای تقابل با کلیشهٔ کارآگاه خشن، الکلی و اخلاقاً مشکوک، جین هکمن تصویری از مردی واقعاً مهربان و پرهمدردی ارائه می‌دهد که نیازمند انجام کار درست است، هرچند عواقب آن نامعلوم باشد. حتی چگونگی مواجههٔ او با کشف خیانت همسرش با بلوغ و خویشتن‌داری نشان داده می‌شود؛ شخصیتی منحصربه‌فرد و در کل، مطالعهٔ شخصیتی برجسته‌ای است.