فیلم Stage Mother 2020

جکی ویور نقش میبلین، زنی تکزاسی تا حدی محافظه‌کار را بازی می‌کند که متوجه می‌شود پسر جدایش، که همجنسگرا بوده، در سن فرانسیسکو بر اثر اوردوز مرده است. علیرغم اعتراض همسرش جِب، او به مراسم خاکسپاری می‌رود و کم‌کم درمی‌یابد که ریچی، دوست‌پسر دیرینه‌اش نیتان (آدریان گرنیر) و بهترین دوستش سیِنا (لوسی لیو) چگونه زندگی می‌کرده‌اند — و اینکه او و نیتان یک باشگاه درَگ...

جکی ویور نقش میبلین، زنی تکزاسی تا حدی محافظه‌کار را بازی می‌کند که متوجه می‌شود پسر جدایش، که همجنسگرا بوده، در سن فرانسیسکو بر اثر اوردوز مرده است. علیرغم اعتراض همسرش جِب، او به مراسم خاکسپاری می‌رود و کم‌کم درمی‌یابد که ریچی، دوست‌پسر دیرینه‌اش نیتان (آدریان گرنیر) و بهترین دوستش سیِنا (لوسی لیو) چگونه زندگی می‌کرده‌اند — و اینکه او و نیتان یک باشگاه درَگ را اداره می‌کرده‌اند. در ابتدا او با تردید و خصومت مواجه می‌شود، مگر از سوی سیِنا که این وضعیت را فرصتی برای داشتن پرستارِ رایگان می‌بیند — مخصوصاً وقتی معلوم می‌شود پسرش وصیت‌نامه نداشته و بنابراین تمام دارایی‌هایش اکنون به او تعلق دارد. همسرش می‌خواهد همه چیز را بفروشد، اما او تصمیم می‌گیرد شانسش را امتحان کند و با کسانی که پسرش دوستشان داشته، دوست شود. فیلمی مهربان و دلپذیر است با داستانی ملایم و کمی شیرین که با طعنه‌ها و نیش‌زنی‌های رایج در فضای درَگ همراه شده است. آهنگ‌ها تا حدی کلیشه‌ای‌اند، اما این چندان مهم نیست. در اصل، این فیلم درباره پشیمانی و داشتن جرأت برای تغییر است — بخشی از تلاش او برای موفق کردن باشگاه و اجراها از احساس گناه ناشی می‌شود، اما بخش بزرگی نیز از سرِ سرکوب‌شدگی‌های شخصی اوست؛ او سال‌ها در یک ازدواج بی‌روح مانده بود که بسیاری از شخصیتش را خفه کرده بود، همان شخصیتی که پسرش در زندگی‌اش بروز داده بود. فیلم عالی نیست و گاهی تولیدش مرز آماتور بودن را لمس می‌کند، اما لیو و ویور شخصیت‌هایی جذاب ارائه می‌دهند و من از دیدنش لذت بردم.