فیلم The Last Time I Saw Paris 1954

خبرنگار «چارلز» (وان جانسون) پس از دو سال دوری به پاریس بازمی‌گردد و روی صندلی همیشگی‌اش در بار می‌نشیند و به یاد روزهایی می‌افتد که پس از پایان جنگ جهانی دوم او را در شهر نگه داشتند و نیز دلایلی که در نهایت او را راندند. همه‌چیز با بوسه‌ای کور در روز جشن رهایی آغاز شد؛ بعدها او دوباره دختری را ملاقات می‌کند: «هلن» (الیزابت...

خبرنگار «چارلز» (وان جانسون) پس از دو سال دوری به پاریس بازمی‌گردد و روی صندلی همیشگی‌اش در بار می‌نشیند و به یاد روزهایی می‌افتد که پس از پایان جنگ جهانی دوم او را در شهر نگه داشتند و نیز دلایلی که در نهایت او را راندند. همه‌چیز با بوسه‌ای کور در روز جشن رهایی آغاز شد؛ بعدها او دوباره دختری را ملاقات می‌کند: «هلن» (الیزابت تیلور). چارلز فوراً به هلن علاقه‌مند می‌شود، درست همان‌طور که خواهرش «ماریون» (دونا رید) به او دل می‌بندد. او نویسنده‌ای جاه‌طلب است؛ اکنون با همسری متمول و اهل مهمانی و دخترشان زندگی مستقری دارد و امیدوار است بتواند شاهکار ادبی‌اش را به پایان برساند. در مسیر رسیدن به این هدف، دچار بحران‌های اعتماد به نفس می‌شود و به الکل پناه می‌برد—مسائلی که فشار زیادی بر زندگی زناشویی‌اش وارد می‌کند و در نهایت به تراژدی می‌انجامد. هدف بازگشتش اکنون روشن است، اما آیا برای کسانی که او را به‌یاد دارند تأثیری خواهد داشت؟ الیزابت تیلور در این فیلم تا حدی جذابیت ستاره‌ای از خود نشان می‌دهد، اما در کل این ملودرام چندان چشمگیر نیست و داستانی نسبتاً قابل‌پیش‌بینی از اوج و فرودها را دنبال می‌کند که به یک تقابل پاریسی می‌انجامد؛ تقابلی که چندان پرشور یا درخشان از کار درنیامده است. جانسون نقش را به‌خوبی بازی می‌کند و حضور چندبارهٔ والتر پیجِن خوشایند است، اما در مجموع فیلمی قابل تماشا و از نظر تصویربرداری زیباست که با این حال چندان در یاد نمی‌ماند.