Brunello: The Gracious Visionary 2025

وقتی قرار است زندگی یک فرد روایت شود، اساساً دو راه وجود دارد: مستند یا زندگی‌نامهٔ داستانی (یا داکودرام). فرمت اول عموماً روشی عینی (و بنابراین قابل‌اطمینان) برای روایت است، در حالی که نوع دوم بیشتر شکلِ سرگرمی مبتنی بر واقعیت است (اطلاعات‌آور، هرچند همیشه کاملاً دقیق نیست). اما در اثر تازهٔ نویسنده-کارگردان جوزپه تورناتوره، سازنده راه متفاوتی را در پیش گرفته و این دو...

وقتی قرار است زندگی یک فرد روایت شود، اساساً دو راه وجود دارد: مستند یا زندگی‌نامهٔ داستانی (یا داکودرام). فرمت اول عموماً روشی عینی (و بنابراین قابل‌اطمینان) برای روایت است، در حالی که نوع دوم بیشتر شکلِ سرگرمی مبتنی بر واقعیت است (اطلاعات‌آور، هرچند همیشه کاملاً دقیق نیست). اما در اثر تازهٔ نویسنده-کارگردان جوزپه تورناتوره، سازنده راه متفاوتی را در پیش گرفته و این دو رویکرد را با هم ترکیب کرده است؛ ایده‌ای که شاید به لحاظ روایی ابتکاری باشد ولی همیشه جواب نمی‌دهد. موضوع فیلم طراح پوشاک برونلو کوچینلی است که از شروعی ساده در مناطق روستایی ایتالیا به نیرویی جهانی در مد، سبک و راحتی تبدیل شد و در عین حال تبدیل به مدافع برجستهٔ سرمایه‌داری انسان‌گرایانه و پایداری شد؛ مفاهیمی والا که ریشه در اصول فلسفی مرتبط با زیبایی، خلاقیت و انسان‌دوستی دارند. نیمهٔ نخست فیلم بر دوران کودکی و نوجوانی او تمرکز دارد و صحنه‌هایی بازسازی‌شده از آن دوره می‌بینیم که با روایت‌ها و حواشیِ خودِ شخصیت اصلی همراه است؛ او در نقش راوی و راهنمای صحنه‌ها بیننده را در این فصل‌ها همراهی می‌کند. در این بخش، مخاطب با رویدادها و ایده‌های تأثیرگذاری آشنا می‌شود که دیدگاه او را شکل داد و شور و شوقش را نسبت به نحوهٔ رفتار با دیگران و پیاده‌سازی نوعی سرمایه‌داری که به اندازهٔ سود به مردم—کارمندان، مشتریان و خریداران—توجه دارد، برمی‌انگیخت. این شیوهٔ روایی تا زمانی ادامه می‌یابد که او شرکت پوشاک خود را تأسیس می‌کند؛ تولیدکنندهٔ پلیورهای کشمیر در رنگ‌های پرجنب‌وجوش، جهشی رادیکال از رنگ‌های خنثیِ سنتیِ این نوع لباس‌ها. از این نقطه به بعد، نیمهٔ دوم فیلم به رویکردی مرسوم‌ترِ مستند بازمی‌گردد و نشان می‌دهد چگونه برونلو سازمان خود را ساخت و اصولی را که در جوانی آموخته بود، در عملیات کنونی شرکت اجرا کرد؛ شرکتی که بیشتر شبیه یک خانواده اداره می‌شود تا یک مؤسسهٔ بی‌رحم. بی‌تردید نیمهٔ دوم فیلم نسبت به بخش اولِ خسته‌کننده و پر از مطالب زائد، پیشرفت چشمگیری دارد. این بخش هدفمندتر است و روی آنچه فیلم باید از ابتدا بر آن تمرکز می‌کرد، متمرکز می‌شود (اگرچه در بازگویی دستاوردهای مدنی و نوع‌دوستانهٔ شرکت گاه بیش از حد خودستایانه عمل می‌کند). صادقانه بگویم همین نیمهٔ دوم است که در نهایت فیلم را نجات می‌دهد—بدون آن، امتیاز من به فیلم بسیار کمتر از این بود. با این حال، نکاتی هم هستند که نیاز به بهبود دارند: بخش‌های مصاحبه با خود شخصیت و خانواده، دوستان و همکارانش می‌توانست دقیق‌تر و پرمایه‌تر باشد؛ گفتگو دربارهٔ محصولات شرکت می‌توانست کمتر اغراق‌شده و از حالت تبلیغاتی خارج باشد؛ و نقش برونلو به‌عنوان تهیه‌کننده در این پروژه گاهی این تصور را ایجاد می‌کند که فیلم بیشتر یک پروژهٔ خودستایانه است تا یک مستند خالص. این ملاحظات باعث شده توصیهٔ من نسبت به دیدن فیلم مشروط باشد. فیلم اما نقاط قوتی هم دارد: فیلم‌برداری چشم‌نواز، طراحی تولیدِ سطح بالا در بازسازی‌ها (هرچند همین بخش‌ها می‌توانست گیراتر باشد) و بحث دربارهٔ سرمایه‌داری انسان‌گرایانه که واقعاً آموزنده، الهام‌بخش و روشنگر است. با در نظر گرفتن این جنبه‌های مثبت و منفی، اگر تصمیم دارید این فیلم را ببینید، بهتر است آن را برای تماشای پخش در خانه یا سرویس‌های اینترنتی در نظر بگیرید تا رفتن ویژه به سینما.