فیلم The Web 1947

من وکیل‌ام، نه بادیگارد. فیلم The Web را مایکل گوردون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش مشترکاً توسط ویلیام باورز، برترام میلهوزر و هری کورنیتز نوشته شده است. در آن ادموند اُبراین، الا رِینز، ویلیام بندیکس و وینسنت پرایس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هانس جی. سالتر و فیلم‌برداری از اروینگ گلسبرگ است. این فیلم نوآر، کارِ محکمی است از یکی از سال‌های طلایی این سبک سینمایی. داستان اُبراین...

من وکیل‌ام، نه بادیگارد. فیلم The Web را مایکل گوردون کارگردانی کرده و فیلمنامه‌اش مشترکاً توسط ویلیام باورز، برترام میلهوزر و هری کورنیتز نوشته شده است. در آن ادموند اُبراین، الا رِینز، ویلیام بندیکس و وینسنت پرایس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هانس جی. سالتر و فیلم‌برداری از اروینگ گلسبرگ است. این فیلم نوآر، کارِ محکمی است از یکی از سال‌های طلایی این سبک سینمایی. داستان اُبراین را به‌عنوان یک وکیل کوچک معرفی می‌کند که پس از آن‌که تعهدش به کار نظر مرد تاجر حیله‌گری مثل وینسنت پرایس را جلب می‌کند، به‌عنوان مراقب استخدام می‌شود، چون پرایس نگران یکی از همکاران قدیمی‌اش است که گفته ظاهراً تهدید به قتل کرده. البته همه‌چیز آن‌طور که به‌نظر می‌رسد نیست و خیلی زود اُبراین زیر ذره‌بین اتهام مرگ آن همکار قرار می‌گیرد. فیلمنامه در بخش پیچ‌وتاب‌های داستان چندان هوشمندانه نیست — مسیرها تا حدی واضح و قابل پیش‌بینی‌اند — اما این ایراد کوچکی است چون لذت اصلی کار در شخصیت‌پردازی‌ها و دیالوگ‌های نوشتاری نهفته است. اُبراین شوخ‌طبعی و جرات دارد، رِینز جذابیت گرم و مرموزی ارائه می‌دهد و پرایس دست به توطئه‌های موذیانه می‌زند. بندیکس در نقش یک پلیس خوب تا حدی در حاشیه قرار گرفته و آن‌طور که طرفدارانش می‌خواهند در روایت تأثیرگذار نیست، اما سکانس‌هایش با اُبراین بسیار لذت‌بخش و پر از طعنه‌های تند و بُرّنده است. گوردون و گلسبرگ هم با بازی نور و سایه و کج‌کردن قاب‌ها سبک نوآر را خوب به تصویر می‌کشند (عاشق بازی نور و سایه لابه‌لای نرده‌ها و پنجره‌ها هستم). تکنیک‌های نوآری خوش‌ساخت در کنار یک قهرمان دوست‌داشتنی، یک زن جسور و دلربا، یک شرور پست و حضور قدرتمند بیلی بندیکس جمع شده‌اند — امتیاز: 7/10