فیلم Becoming Led Zeppelin 2025

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که موسیقی فولک بر آن حکم‌فرما بود و مثل عده‌ای در جشنواره نیوپورت که از تغییر بوب دیلان از آکوستیک به الکتریک ناراحت شدند، والدینم حاضر نبودند این گروه را در مجموعهٔ خانگی‌شان بپذیرند. بنابراین جز چند اجرای گاه‌به‌گاه «Whole Lotta Love» یا «Stairway to Heaven» چیز زیادی دربارهٔ گروه نمی‌دانستم تا وقتی این مستند را دیدم. فیلم با معرفی...

من در خانواده‌ای بزرگ شدم که موسیقی فولک بر آن حکم‌فرما بود و مثل عده‌ای در جشنواره نیوپورت که از تغییر بوب دیلان از آکوستیک به الکتریک ناراحت شدند، والدینم حاضر نبودند این گروه را در مجموعهٔ خانگی‌شان بپذیرند. بنابراین جز چند اجرای گاه‌به‌گاه «Whole Lotta Love» یا «Stairway to Heaven» چیز زیادی دربارهٔ گروه نمی‌دانستم تا وقتی این مستند را دیدم. فیلم با معرفی اعضا آغاز می‌شود و به‌طرزی مؤثر از گفت‌وگوی منتشرنشدهٔ جان بونهام استفاده می‌کند تا هر یک از چهار نفر پیش از شکل‌گیریِ گروه و تأثیرات موسیقایی‌شان را بازگو کنند. پژوهش آرشیوی جدی در ساخت این فیلم مشهود است و مجموعه‌ای حیرت‌انگیز از تصاویر و صداها، از جمله اجراهای اولیهٔ خودِ اعضا، در آن گنجانده شده است. صحنه‌ای از تئاتر راندهاوس لندن که پس از موفقیت در آمریکا در برابر جمعیتی گنگ و بعضاً با انگشت در گوش، اجرا می‌کنند، از جملهٔ بخش‌های لذت‌بخش فیلم است. ممکن است همهٔ موسیقی‌شان را نپسندید — همان‌طور که یکی از روزنامه‌نگاران اشاره کرده، گاهی کمی خودخواه و خودخواهانه عمل می‌کردند — اما اگر از ساخت موسیقی‌ات لذت نبری، نمی‌توانی انتظار داشته باشی دیگران از شنیدنش لذت ببرند. مستندِ کارگردان و نویسندهٔ برنارد مک‌ماهون با تمرکز روی واژهٔ کلیدی عنوانش، «شدن» (Becoming)، زندگی و کارنامهٔ هر یک از چهار نوازنده را قبل از متحدشدنشان به‌عنوان Led Zeppelin و دورهٔ نخستینِ شکل‌گیریِ گروه روایت می‌کند. در مصاحبه‌های تازه با رابرت پلنت، جیمی پیج و جان پل جونز و با بخش‌هایی از گفت‌وگوی پیش‌تر منتشرنشدهٔ بونهام، بیننده با زمینه‌های خانوادگی متفاوت، تأثیرات موسیقایی گوناگون، فضای فرهنگی متلاطم آن زمان و سوابق حرفه‌ایِ هرکدام—به‌ویژه کار به‌عنوان نوازندگان جلسه‌ای در استودیو—آشنا می‌شود. از جزئیات جالبی که فاش می‌شود می‌توان به کار جیمی پیج به‌عنوان گیتاریست جلسه‌ای روی تم فیلم جیمز باند «Goldfinger» (۱۹۶۴) و منبع نام جدید گروه که پیشنهاد کیت مون از گروه The Who بوده، اشاره کرد. جزئیات زیاد و توجه دقیق به سوابق برای طرفداران دوآتشه جذاب خواهد بود، ولی دنبال‌کنندگان معمولی ممکن است این حجم اطلاعات را بیش از حد ببینند. ضعف اصلی فیلم این است که خیلی زود کار را تمام می‌کند و به کارهای بعدی و شاید معروف‌تر گروه نمی‌پردازد؛ ازجمله جزییات آثار کلاسیک آلبوم‌های بعدیِ آنها. این باعث می‌شود بعضی از تماشاگران احساس کنند فیلم ناتمام است، انگار قسمت اول یک مجموعهٔ مستندسازی بلندتر. با این حال فیلم نقاط قوتی هم دارد: نشان‌دادن مهارت‌های کم‌تقدیرِ چهار عضو گروه و نمایش این واقعیت که آنها بیش از مجموعِ تک‌تکشان بودند و با هم چیزی فراتر خلق کردند. برای کسانی که در آن دوره رشد کرده‌اند، این مستند اثری ساخته‌شده با ذوقِ نوستالژیک است که خاطرات شخصی و دوران خاصی را زنده می‌کند. در مجموع، Becoming Led Zeppelin اثری مختلط است؛ برخی ممکن است آن را هم‌ارز پرستش گروه بدانند و برخی دیگر تنها مقدمه‌ای جذاب اما نسبتاً «ناتمام» بر یکی از عظیم‌ترین گروه‌های راک تاریخ بیابند. فیلم تصویری از آنچه بود و آنچه هرگز نخواهد بود ارائه می‌دهد—سرگذشتی از شکل‌گیریِ گروهی که تأثیرش در موسیقی معاصر غیرقابل‌انکار است.