بیوگرافی
پیتر مک‌نامارا در لندن به دنیا آمد، در تئاتر ملی جوانان حضور داشت و در LAMDA آموزش دید. احتمالاً بیش از همه به‌خاطر نقش رالف پاسمور، دشمن تاکر جنکینز در Tucker's Luck (۱۹۸۳)، مجموعهٔ مشتق از Grange Hill (۱۹۷۸) اثر فیل ردموند شناخته می‌شود. پیتر به‌خاطر صدای فوق‌العاده در خوانندگی...
پیتر مک‌نامارا در لندن به دنیا آمد، در تئاتر ملی جوانان حضور داشت و در LAMDA آموزش دید. احتمالاً بیش از همه به‌خاطر نقش رالف پاسمور، دشمن تاکر جنکینز در Tucker's Luck (۱۹۸۳)، مجموعهٔ مشتق از Grange Hill (۱۹۷۸) اثر فیل ردموند شناخته می‌شود. پیتر به‌خاطر صدای فوق‌العاده در خوانندگی در بسیاری از اجراهای موزیکال تئاتری از جمله South Pacific شناخته می‌شد. او حرفهٔ طولانی‌اش را با نقش‌های هنرمند پشتیبان آغاز کرد و در فیلم‌هایی چون Quadrophenia (۱۹۷۹)، The Shining (۱۹۸۰)، Chariots of Fire (۱۹۸۱) و Star Wars (۱۹۷۷) کار کرد، پیش از آنکه در Grange Hill (۱۹۷۸) انتخاب شود. او اغلب با کریستوفر مناال همکاری می‌کرد که او را در The Treatment (۱۹۸۴) به‌عنوان یک اسکینهد چلسی به نام روری بازی داد و پیش‌تر در Tucker's Luck (۱۹۸۳) نیز با او کار کرده بود. او تبدیل به یک بازیگر نقش‌آفرینی بسیار مورد احترام شد در کارنامه‌ای که در نهایت چهار دهه را دربرگرفت؛ اغلب از او خواسته می‌شد نقش مردان خشن و تهدیدکننده را بازی کند و وقتی دنزل واشنگتن برای کار روی For Queen & Country (۱۹۸۸) به لندن آمد، از پیتر خواستند او را راهنمایی کند و لهجهٔ کاکنی را به او نشان دهد. در ۱۹۹۰ پیتر در فیلم جنجالی هولیگانیسم فوتبال Arrivederci Millwall (۱۹۹۰) در نقش کنّو بازی کرد، یکی از نخستین فیلم‌هایی که به آن موضوع پرداخت. او سپس نقش جیمی کادوگان را در سریال تلویزیونی کودکان Oasis (۱۹۹۳) بازی کرد و در 99-1 (۱۹۹۴) نیز حضور یافت که او را بار دیگر با کارگردان Arrivederci Millwall (۱۹۹۰)، چارلز مک‌داگال، متحد کرد. با وجود نقش‌های مرد خشن، پیتر اغلب در بسیاری از شوهای کمدی تلویزیونی نیز بازی می‌کرد، از جمله Desmond's (۱۹۸۹) و Harry Enfield and Chums (۱۹۹۴). در ۱۹۹۵ در Funny Bones (۱۹۹۵) در کنار لی ایوانز، جری لوییس، الیور پلات و الیور رید ظاهر شد. سپس در ۱۹۹۶ در سریال No Bananas (۱۹۹۶) در نقش بازپرس هاوارد دیده شد. او در هر دو نسخهٔ فیلم و سریال London's Burning (۱۹۸۸) حضور داشت و در بسیاری از سریال‌های تلویزیونی بریتانیایی دیگر نیز نقش‌های تکرارشونده داشت، از جمله Thief Takers (۱۹۹۵)، The Bill (۱۹۸۴)، Trial & Retribution (۱۹۹۷)، Silent Witness (۱۹۹۶) و Casualty (۱۹۸۶). در ۲۰۰۲ او در The Gathering (۲۰۰۲) نقش فردریک مایکل آرگایل را بازی کرد، جایی که در کنار کریستینا ریچی، ایوان گروفود و استفن دیلان ایفای نقش کرد. در ۲۰۰۴ او در یک مستند-نمایشی تجربی خارق‌العاده با عنوان Pissed on the Job (۲۰۰۴) ظاهر شد؛ پیتر نقش یک مستعد به الکلی را که هم‌زمان معلم نیز بود بازی کرد. این فیلم که می‌توان آن را به‌صورت آنلاین دید، نمونهٔ بسیار خوبی از کار اوست؛ اجرای ظریف او در این اثر محکمی دربارهٔ خطرات الکل بسیار واقعی است. او در فیلم Dead Cert (۲۰۱۰) در نقش یک فروشندهٔ مواد مخدر خون‌آشام ظاهر شد و در سال‌های پایانی حرفه‌اش روی چند فیلم کم‌هزینه کار می‌کرد که متأسفانه به‌خاطر محدودیت بودجه و مشکلات فنی مختلف هرگز منتشر نشدند. آخرین اعتبار او در فهرست آثار، Dinklebrain (۲۰۱۲) بود، اما این آخرین فیلمی نبود که ساخته بود؛ گفته می‌شود او همچنان فعالانه برخی کوتاه‌فیلم‌های مستقل را می‌ساخت که امیدواریم در آینده‌ای نزدیک منتشر شوند. متأسفانه پیتر مک‌نامارا در مهٔ ۲۰۱۸ در سن ۵۷ سالگی درگذشت و در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۸، یک هفته پس از آنچه پنجاه و هشتمین سالروز تولدش می‌شد، در کرماتوریوم انفیلد سوزانده شد.
- بیوگرافی کوتاه IMDb توسط: Shona M
نمایش بیشتر
