فیلم Spider-Man: Brand New Day 2026

امتیاز: A «مرد عنکبوتی: روزی کاملاً نو» می‌توانست تبدیل به یک دورهٔ ستایش‌گرایانه و پرزرق‌وبرق برای ستاره‌های بزرگ دنیای مشترک مارول شود، اما در عوض یکی از عاطفی‌ترین و پخته‌ترین داستان‌های پیتر پارکر را به ما هدیه می‌دهد — داستانی شخصی که بازیگران متعدد را در خدمت پرسشی واحد و دردناک دربارهٔ تنهایی، هویت و هزینهٔ تظاهر به بی‌نیاز بودن قرار می‌دهد. تام هالند هرگز بهتر...

امتیاز: A «مرد عنکبوتی: روزی کاملاً نو» می‌توانست تبدیل به یک دورهٔ ستایش‌گرایانه و پرزرق‌وبرق برای ستاره‌های بزرگ دنیای مشترک مارول شود، اما در عوض یکی از عاطفی‌ترین و پخته‌ترین داستان‌های پیتر پارکر را به ما هدیه می‌دهد — داستانی شخصی که بازیگران متعدد را در خدمت پرسشی واحد و دردناک دربارهٔ تنهایی، هویت و هزینهٔ تظاهر به بی‌نیاز بودن قرار می‌دهد. تام هالند هرگز بهتر از این نبوده، سِیدی سینک خود را به‌عنوان یک ستارهٔ واقعی معرفی می‌کند، و دستین دانیل کرتیون ثابت می‌کند حتی در شلوغ‌ترین نقطهٔ جهان مارول هم می‌توان داستانی کاملاً متعلق به یک نفر روایت کرد. با برخی از بهترین صحنه‌های اکشن مردعنکبوتی که تاکنون دیده‌ام، موسیقی برجستهٔ مایکل جیاچینو و بازی‌های درخشان در سراسر فیلم، این قطعاً از سطح بالای آثار MCU است. نام «روز کاملاً نو» کاملاً نامناسب است — در این فیلم هیچ چیز واقعاً جدیدی نیست، همهٔ این‌ها را قبلاً دیده‌اید. فیلم واقعاً کش‌دار و خسته‌کننده است و چند بار حواسم را از دست دادم؛ اصلاً نتوانست مرا تا پایان نگه دارد. احساس می‌کند دو برابر زمانی که دارد طول می‌کشد؛ مدام ادامه پیدا می‌کند. فکر می‌کنم مردعنکبوتی زمانی که از فضای کمیک‌های گستردهٔ MCU جدا بود بهتر کار می‌کرد؛ در اینجا بعضی المان‌های نامتناسب و خجالت‌آور از MCU به زور وارد شده‌اند. فیلم بدی نیست؛ یک فیلم قهرمانی معمولی و قابل قبول است: قهرمان معرفی می‌شود، شرور معرفی می‌شود، سپس قهرمان پیروز می‌شود — همان طرح تکراری کلیشه‌ای. امید داشتم چیزی واقعاً «کاملاً نو» ببینم — که نگرفت. احتیاط: اسپویل چند نکتهٔ آزاردهنده دارم: 1. چند بار باید این ماجرا تکرار شود که شخصیت‌ها اصلاً دلیل عصبانیت‌شان را نمی‌گویند؟ نیمی از فیلم را با ژان گذراندیم که پیتر را اذیت می‌کند فقط چون سد راهش شده. هیچ‌وقت به فکر نمی‌افتد با او حرف بزند و بگوید «آنها خواهر من را دارند»؟ واقعاً؟ باز هم داریم همان داستان «نجاتِ مارثا» را می‌بینیم؟ 2. بخش «دِمِیج کانترول» از زمان وانداویژن و خانم مارول از کنترل خارج شده. چطور ممکن است هنوز بدون نظارت فعالیت کند؟ و چطور متزگر هنوز آزاد است؟ مثل همان پایانِ فصل دوم دارِددویل شده: کلی حرف فلسفی و هیچ عدالت واقعی. نه برای سارا، نه برای ژان، نه برای جرایم متزگر عدالت برقرار نمی‌شود. 3. قبول ندارم که بگویند «موضوعات بی‌اهمیت بودند». آیا اتفاقات فصل دوم دارِددویل «بی‌اهمیت» بودند که یلنا یک نقش کوتاه نداشته باشد؟ و اکسابر کجاست؟ برای او هم «بی‌اهمیت» است؟ شاید امتیازم را از ۸ به ۷ کاهش دهم، چون این ایرادات آزارم می‌دهند. وقتی فیلم می‌بینم، انتظار دارم سرگرم شوم، آگاه یا روشن شوم (نه الزاماً همهٔ این‌ها با هم). ولی چیزی که نمی‌خواهم این است که مثل یک هدف بازاریابی با من رفتار شود. یکی از مشکلات بسیاری از آثار دنیای مارول، از جمله این قسمت جدید مردعنکبوتی، همین است: شبکهٔ پیچیده‌ای از دارایی‌ها و تداخل‌های داستانی که فیلم‌ها را تبدیل به ابزاری برای تبلیغ آثار بعدی می‌کند. این همپوشانی وقتی تبدیل به رکن اصلی شکل‌دهی قصه‌ها می‌شود، بیشتر شبیه دست‌کاری بازاریابی به نظر می‌رسد تا داستان‌گویی خالص. استفادهٔ هدفمند از عناصر قبلی برای تبلیغ تولیدات آینده باعث می‌شود فیلم‌ها فرمولی و ساختهٔ کارخانه‌ای شوند. هرچند در این اثر تا حدی این مشکل وجود دارد و کارگردان کوشش کرده ویژگی‌های متمایزتری وارد کند، اما فیلم در نیمهٔ اول با معرفی چند خط داستانی (که کاملاً شفاف هم نیستند) دچار افت روایی می‌شود و این می‌تواند فهم بیننده را تا نیمهٔ دوم مختل کند، تا وقتی فیلم در نیمهٔ دوم جای پا پیدا می‌کند (هرچند بعضی چیزها همیشه هم به‌خوبی توضیح داده نمی‌شوند). یک تدوین هوشمندانه می‌توانست کمک کند، اما ممکن است به‌معنای کوتاه کردن برخی مواد تبلیغاتی برای تولیدات آینده باشد که واضح است مدیران استودیو نمی‌خواهند. خلاصه اینکه «مرد عنکبوتی: روزی کاملاً نو» احتمالاً بهتر است به‌عنوان یک اثر متوسط از مارول دیده شود؛ با رشد شخصیت‌های قابل‌توجهی که سرگرم‌کننده‌اند، اما بخش زیادی از زمینۀ اکشن و ماجراجویی را تکرار می‌کند که قبلاً بارها دیده‌ایم و مدت زمان طولانی ۲ ساعت و ۲۴ دقیقه‌اش هم نیاز به اصلاح داشت. طرفداران دوآتشهٔ مجموعه احتمالاً آن را دوست خواهند داشت، اما عنوان فیلم با وعدهٔ «نو» همخوانی کافی ندارد. مدت‌ها بود فیلم مارولی ندیده بودم و حتی رغبت چندانی نداشتم. تام هالند آنچه از یک فرنچایز به‌جامانده را حمل می‌کند؛ فرنچایزی که به‌نظر در حال احتضار است و تلاش می‌کند با جذب یک «مخاطب مدرن» که شاید وجود خارجی ندارد ارتباط برقرار کند. وقتی مخاطب پایه را فدای جریان‌های مقبول روز می‌کنید، در نهایت فیلم‌هایی می‌سازید که هیچ‌کس نمی‌خواهد و فرنچایزهای محبوب را خراب می‌کنید. و حالا تام هالند مانده و بار این وضعیت. فیلم به‌شدت به یک ویراستار نیاز داشت. این‌یکی از آن آثاری است که نسخهٔ کارگردانش باید کوتاه‌تر باشد نه بلندتر. ریتم فیلم ضعیف است، و در فیلم ظاهرشدنِ چند شخصیت بی‌مورد بود. داستان فرعیِ رشد‌های جدید مردعنکبوتی لازم نبود، حضور کاپیتان پلیس هم ضروری نبود. اگر مقداری از اضافه‌کاری‌ها بریده می‌شد، فیلم خیلی بهتر و روان‌تر می‌شد و لازم نبود مدت طولانی‌ای منتظر حرکت داستان بمانیم. در عوض، فیلم حجیم است و تلاش کرده خیلی چیزها را در خودش جا بدهد؛ نتیجه برای اغلب تماشاگران «نمی‌دانم» است. با این حال، در مجموع از بسیاری از آثار MCU پس از «اندگیم» بهتر است. و خب همچنان مردعنکبوتی است و سونی هم در تصمیم‌گیری‌ها دخیل است؛ احتمالاً آنها نقش زیادی داشته‌اند در اینکه فیلم را ضعیف و کم‌جذاب کنند و قهرمان باقی‌ماندهٔ MCU را تضعیف کنند. خوب ساخته شده، سرگرم‌کننده و لذت‌بخش؛ بازی‌ها همگی خوب‌اند و یک پیچش خوش‌ساخت دارد (خوشبختانه از اسپویل دور ماندم). این در میان بهترین‌های ژانر کتاب‌های مصور نیست ولی من لذت بردم. تام هالند هنوز هم برای نقش مناسب است و صحنه‌هایش با زندایا را دوست داشتم. امتیاز: 4.25 از 5 احتیاط: اسپویل فیلم را دوست داشتم؛ متفاوت، جسورانه و با اعتماد به‌نفس هویتی مشخص. جان واتس باید یادداشت بردارد. با این حال فکر می‌کنم هالک/بنر شایستگی نقش بزرگ‌تری داشت؛ پتانسیل زیادی برای کمک به قصه وجود داشت که از آن استفاده کامل نشده. ارجاع به بد بانی (Bad Bunny) برایم خنده‌دار و خوشحال‌کننده بود؛ فارغ از علاقهٔ شخصی، او یک هنرمند لاتین است و نمایندهٔ ماست — کمی حس و غرور فرهنگیِ مایلز مورالز را یادآور شد. نکات ناراضی‌کننده‌ام: کجا جِی. جونا جیمسون است؟ فیلم پر از پخش‌های خبری دربارهٔ مردعنکبوتی و اتفاقات نیویورک است، ما جیمسون را در پایان «نو وی هوم» دیدیم و اینجا کاملاً ناپدید شده؛ حتی اشاره‌ای هم نیست. همین مسئله دربارهٔ ارتباط با چیپ مهارگر و دکتر اختاپوس هم صدق می‌کند — یک شوخی یا یک خط از هوش مصنوعیِ لباس کافی بود تا آن اتصال را یادآوری کند بدون اینکه قصه مختل شود. و دربارهٔ دارِددویل هم همین مشکل را دارم: یک فریم از مت مورداک پشت میله‌های زندان و حس کردن حضور مردعنکبوتی کافی بود؛ نیازی به صحنهٔ کامل یا کم‌مصرف نبود. یک مشکل بزرگ در پردهٔ پایانی هست: مردعنکبوتی برای نجات ژان در مقابل شلیکی که از جانب پانیشر شلیک شده، جانش را به خطر می‌اندازد و فرانک او را به بیمارستان می‌برد. بعداً می‌بینیم پیتر در تخت بیمارستان است و فرانک می‌گوید پزشکان مجبور شدند لباس را کاملاً نابود کنند تا جانش را نجات دهند. این یعنی حتماً صورتش را دیدند و هویتش کشف شده. اینجاست که سوراخ داستانی ایجاد می‌شود: اگر هویتش مشخص شده، باید مشخص شود که پیتر پارکر عملاً در هیچ سوابق عمومی قابل‌شناسایی وجود ندارد (نتیجهٔ ماجرای «نو وی هوم»)؛ پس آن خط داستانی و همهٔ آن فداکاری‌ها چه فایده‌ای داشت؟ مشکل در صحنهٔ پایانی هم برجسته‌تر می‌شود وقتی پیتر آرام از ورودی اصلی بیمارستان بیرون می‌آید در حالی که با لباسِ پیتر پارکر است. اگر پزشکان مجبور شدند لباس را از او جدا کنند و صورتش را دیدند، چطور ممکن است هیچ‌کس او را نشناسد، به او شک نکند یا واکنشی نشان ندهد؟ در سوی مثبت، به نظرم به خاطر آوردن ناخودآگاه نِد از پیتر از طریق دست‌دادن‌شان در پایان ایده‌ای زیبا و احساسی بود؛ طوری نشان می‌داد که حتی اگر حافظهٔ او تغییر کرده، پیوندهای احساسی خاصی هنوز جایی در اعماق او باقی مانده‌اند. وقت آن است که به جلو برویم: دوست دارم هری آزبورن را ببینم، گوئن استیسی را ببینم، و پیتر را در نقش عکاسی ببینم که زندگی خودش را بسازد به‌جای اینکه همیشه به میراث اونجرها وابسته باشد. امیدوارم «مردعنکبوتی ۵» جسارت کشف این مرحله از زندگی او را با بلوغ، درام و جاه‌طلبی سینمایی شایسته‌اش داشته باشد. پیتر پارکر خیلی چیزها را از دست داده؛ حالا وقت دیدن رشد او، بازسازی زندگی و تبدیل شدنش به نسخهٔ ماندگار و قطعی مردعنکبوتی است.