فیلم Two Hands 1999

«Two Hands» فیلمی ساده و در عین حال زیرکانه درباره تأثیر جنایت بر جوانان استرالیا است، که این موضوع را با طعم خاص استرالیایی به‌خوبی نشان می‌دهد. اجرای جذابِ جوانِ هیث لجر — هنوز در اوج جوانی استرالیایی‌اش — به همراه بازی درخشان برایان براون در نقش پاندو نتیجه‌ای عالی پدید آورده‌اند؛ برای من این فیلم بهترین فیلم استرالیایی تمام دوران است. هیث لجر بعداً...

«Two Hands» فیلمی ساده و در عین حال زیرکانه درباره تأثیر جنایت بر جوانان استرالیا است، که این موضوع را با طعم خاص استرالیایی به‌خوبی نشان می‌دهد. اجرای جذابِ جوانِ هیث لجر — هنوز در اوج جوانی استرالیایی‌اش — به همراه بازی درخشان برایان براون در نقش پاندو نتیجه‌ای عالی پدید آورده‌اند؛ برای من این فیلم بهترین فیلم استرالیایی تمام دوران است. هیث لجر بعداً به چنین نقشی دست نیافت، اما برایان براون نمایش را می‌دزدد و شخصیت پاندو بدون شک یکی از شخصیت‌های موردعلاقه‌ام است. دیوید فیلد هم در نقش آکو به‌خوبی پشت سر او قرار می‌گیرد. فوق‌العاده است! این فیلم، در ژانر کمدی سیاه، به دنیای زیرزمینی استرالیا می‌پردازد. داستان در منطقه‌ بدنام کینگز کِراس سیدنی می‌گذرد؛ جایی که روسپی‌گری، سوء‌مصرف مواد مخدر و مغازه‌های مبتذل رایج‌اند. قصه درباره «جیمی» (با بازی هیث لجر) است؛ جوانی که سابقه‌ی خانوادگی ثابتی نداشته، در حاشیه‌ی اجتماع زندگی می‌کند و به‌عنوان کسی که مشتریان را برای یک کلوب جنسی جذب می‌کند کار می‌کند. جیمی امیدوار است با وارد شدن به دایره‌ی قدرت «پاندو» — یکی از بزرگ‌ترهای محله — راهی کوتاه برای ارتقای اجتماعی پیدا کند. شبی جیمی با دختر جوان و زیبایی به‌نام الکس (با بازی جذاب رز بیرن) آشنا می‌شود و مشخص است که بین آن‌ها رابطه‌ای عاشقانه شکل خواهد گرفت. همان شب پاندو هم سراغ جیمی می‌آید و به او «یک کار» پیشنهاد می‌دهد؛ یعنی همان فرصت ورود که جیمی مدت‌ها آرزویش را داشته است. افشای بیشتر از داستان، بسیاری از سورپرایزهای فیلم را از بین می‌برد، اما از نظر ساختاری فیلم خوش‌ریخت است: گاهی با شخصیت‌هایی آشنا می‌شوید که اول فکر می‌کنید ارتباطشان با داستان چیست، اما در نهایت همه‌ی این «ریسمان‌های شل» به‌طریقی استادانه به هم گره می‌خورند — درست مثل یک نوار موبیوس سینمایی. اگر از فیلم‌های کوئنتین تارانتینو یا گای ریچی خوشتان می‌آید، با فضای پرپیچ‌وخم و کمدی سیاه این فیلم هم ارتباط برقرار خواهید کرد، اما باید تأکید کرد که «Two Hands» صرفاً تقلیدی از آن‌ها نیست، بلکه سهمی اصیل از استرالیا در این ژانر است. یکی از نکات برجسته فیلم شخصیت پاندوست؛ مردی که به معماها و بازی‌ها علاقه دارد و دیدنِ او که با همراهانش بازی درمی‌آورد بسیار لذت‌بخش است. همین جزئیات کوچک—مثلاً سلیقه‌اش در موسیقی—او را جذاب‌تر می‌کنند. شیمی میان لجر و بیرن نیز فیلم را از حیث رابطه‌ی عاشقانه قوی می‌کند. این فیلم به‌خلاف برخی آثار تحت‌زمینی تارانتینو یا ریچی از خشونت افراطی خبری ندارد، اما شامل تم‌های بزرگسالانه و صحنه‌هایی است که با سردی و زیبایی‌شان مخاطب را غافلگیر می‌کنند؛ بنابراین مناسب کودکان خیلی کوچک نیست، ولی هم‌زمان فیلمی نیست که طرفداران خون و خونریزی را خوشحال کند. در مجموع، خوشحالم که استرالیا قادر به ساخت فیلم‌های خوب و محبوبی مثل این است. «Two Hands» از نظر داستان، بازیگری و فیلمنامه قوی است—نقاط قوتی که در بسیاری از تولیدات داخلی کمتر دیده می‌شود. به‌شدت توصیه می‌شود. فهرست کوتاهی از سایر فیلم‌های استرالیایی موردعلاقه‌ی نویسنده: Breaker Morant، Mad Max 2، My Brilliant Career، Proof، The Devil’s Playground، The Year My Voice Broke، Bad Boy Bubby و The Dish.