فیلم Station West 1948

یک غریبه در راک پاس «استیشن وست» به کارگردانی سیدنی لَنفیلد است و فیلم‌نامه‌اش را فرانک فِنتون و وینستون میلِر از رمان لوک شورت اقتباس کرده‌اند. در این فیلم دیک پاول، جین گرِر، اگنس مورهد، ری مِیوند بَر، تام پاورز، گوین ویلیامز، گوردون الیور و بِرل ایوز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هاینز رومهلد و فیلم‌برداری از هری جِی. وایلد است. پاول نقش یک مأمور مخفی ارتش...

یک غریبه در راک پاس «استیشن وست» به کارگردانی سیدنی لَنفیلد است و فیلم‌نامه‌اش را فرانک فِنتون و وینستون میلِر از رمان لوک شورت اقتباس کرده‌اند. در این فیلم دیک پاول، جین گرِر، اگنس مورهد، ری مِیوند بَر، تام پاورز، گوین ویلیامز، گوردون الیور و بِرل ایوز بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هاینز رومهلد و فیلم‌برداری از هری جِی. وایلد است. پاول نقش یک مأمور مخفی ارتش به نام هاون را بازی می‌کند که به راک پاس فرستاده شده تا ببینید چه کسی دو سربازی را که از محمولهٔ طلا محافظت می‌کردند، دزدیده و به قتل رسانده است. همیشه (و همیشه خواهد بود) بحث‌هایی درباره تعیین دقیق ماهیت فیلم نوآر وجود داشته، اما بی‌تردید این گونهٔ سینمایی بر سبکی مبتنی است که چندین نوع شخصیت‌پردازی را در خود فرو می‌برد. از این رو شاخه‌هایی مانند وسترن نوآر پدید آمده‌اند. در واقع تعداد وسترن‌های نوآر بیش از بیست اثر نیست و حتی برخی آثاری که در این دسته قرار می‌گیرند، جای تردید دارند. در حالی که آثاری مثل Pursued، Ramrod و Blood on the Moon معمولاً به‌عنوان نمونه‌های برجستهٔ وسترن نوآر معرفی می‌شوند، نگاه کردن به آثاری نادرتر مثل Raton Pass یا همین گنج کمتر دیده‌شدهٔ Station West پاداش‌های زیر-نوآری جالبی ارائه می‌دهد. Station West همهٔ مصادیق لازم برای کسب نشانِ نوآر را دارد. پاول در نقش نوعی فیلیپ مارلو وسترنی ظاهر می‌شود؛ با خودنمایی، طعنه و توانایی لبخند بی‌تکلف در برابر خطر. جین گرِر که سال پیش در Out of the Past درخشیده بود، اینجا در اوج حالت فِم فِیتال قرار دارد و زیبایی سخت و نیروی مستقل خود را به نمایش می‌گذارد. هر دو بازیگر درخشان‌اند؛ شخصیت‌هایشان دائماً برای تسلط رقابت می‌کنند، جملات طنازانه و کنایه‌آمیز رد و بدل می‌شود و کشش جنسی میان آن‌ها همیشه محسوس است. شهر راک پاس در حال رونق گرفتن است، ولی با رونق فساد نیز همراه است و فساد در آن ریشه دوانده، با منابعی غیرمنتظره که رشته‌های کج و معوج را می‌کشند. طمع و خیانت بر فیلم‌نامهٔ هوشمندانه سایه انداخته‌اند؛ در حالی که دیالوگ‌ها با جملات یک‌خطی خوشایند و طنازی‌های کنایه‌آمیز جانی تازه می‌گیرند، فضایی تیره و دلگیر نیز همراه لذت و طنز وجود دارد و این دو تعامل با هم معنی‌دارند. هاون، با سابقهٔ معروفش در نپذیرفتن قواعد، دقیقاً همان کسی است که باید در چنین شهری باشد. تصویربرداری در مناظر زیبای سدونا در آریزونا انجام شده و عکس‌برداری هری وایلد برای لوکیشن‌های بیرونی چشم‌نواز است (تشکل‌های سنگی آن مناظری فوق‌العاده خلق می‌کنند) و برای بخش‌های دیگر فیلم لمس‌هایی اکسپرسیونیستی می‌آورد که حال‌وهوای نوآر را تکمیل می‌کنند. در ردهٔ بازیگران مکمل، ری مِیوند بَر نقش وکیلی عصبی را دارد، اگنس مورهد زن ثروتمندی موقر است، گُوین ویلیامز نقش عضلهٔ بداخلاق را بازی می‌کند، گوردون الیور نقش آدمی چاپلوس را دارد، تام پاورز کاپیتان ارتشی کم‌همکاری و عبوس است و بِرل ایوز کارمند هتل و در عین حال خواننده‌ای با سرگرمی‌ای مرموز در کنار کارش است؛ همهٔ آن‌ها شخصیت‌های قابل‌توجهی خلق می‌کنند. نمی‌توانم بگویم موسیقی رومهلد به‌ویژه ماندگار است، و زد و خورد بزرگی بین ویلیامز و پاول خشونت‌آمیز است اما تحت تأثیر اغراق‌های نمایشی متداول آن دوره قرار دارد؛ با این حال از آغاز تا پایان نسبتاً تلخ این فیلم تماشایی است و شایستهٔ شناخته‌شدن و دوست‌داشته‌شدن بیشتر است. امتیاز: 9/10