فیلم The Hallelujah Trail 1965

عجایب، معماها و باتلاق «The Hallelujah Trail» را جان استرج کارگردانی کرده و فیلمنامه را جان گی از رمان بیل گولیک اقتباس کرده است. در این فیلم برت لادرر، لی ریمیک، جیم هاتون، پملا تیفین، برایان کیث، جان اندرسون، مارتین لاندو و دونالد پلیسنس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از المر برنشتاین و فیلم‌برداری از رابرت سرتیس است. بسته به اینکه با چه کسی دربارهٔ این فیلم صحبت...

عجایب، معماها و باتلاق «The Hallelujah Trail» را جان استرج کارگردانی کرده و فیلمنامه را جان گی از رمان بیل گولیک اقتباس کرده است. در این فیلم برت لادرر، لی ریمیک، جیم هاتون، پملا تیفین، برایان کیث، جان اندرسون، مارتین لاندو و دونالد پلیسنس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از المر برنشتاین و فیلم‌برداری از رابرت سرتیس است. بسته به اینکه با چه کسی دربارهٔ این فیلم صحبت کنید، ممکن است آن را یک کسالت‌آورِ تا حد بی‌حسی قلمداد کنند یا یک گوهرِ درک‌نشده؛ فیلم طوری شهرت پیدا کرده که تماشای آن لازم است تا بفهمید چرا این همه اختلاف‌نظر ایجاد می‌کند. فیلم هنگام اکران شکست خورد و منتقدان آن را به‌شدت نقد کردند. تولید اثر از همان ابتدا دشوار بود، فیلمبرداری بیش از حد طول کشید و هزینه‌بر شد. بازیگران با هم کنار نمی‌آمدند، هوای بد و تدارکات نامناسب سر صحنه مشکلاتی ایجاد کرد، و در جریان یک صحنه بدل‌کار بیل ویلیامز جان خود را از دست داد. علاوه بر این، لادرر در نقش اصلی در آن دوره احساس کسالت می‌کرد — دوره‌ای که خودش آن را «دوران بردگی» می‌نامید — و همهٔ این‌ها باعث شد فیلم از همان ابتدا محکوم به شکست به‌نظر برسد. علت شکست فیلم را به عوامل مختلفی نسبت داده‌اند: از جمله زمان‌بندی (یک وسترن کمدی و در عین حال اپیک — خیلی زود یا خیلی دیر؟) اما واقعیت این است که فیلم می‌خواهد از جنبه‌های بسیار متعددی استفاده کند و در نتیجه کلیتش شبیه به یک آشفتگی نامفهوم می‌شود. داستان نازک به‌طرز طاقت‌فرسایی تا تقریباً سه ساعت کش آمده و گروه‌های متعددی از شخصیت‌ها را به‌دور خود می‌چرخاند؛ فیلمنامه‌ای که، طنزآمیز اینکه با محوریت موضوع ممنوعیت الکل، انگار از دست یک مست نوشته شده است. با این حال اگر بگویم چیزهای زیادی برای دوست داشتن در آن نیست، دروغ گفته‌ام. فیلم نه تنها در تکنیک‌های رنگ و قاب‌بندی (Technicolor، Panavision و حتی Ultra Panavision 70) سرمایه‌گذاری کرده، بلکه تصویر به‌شدت چشمگیر است: سرتیس لوکیشن‌های گالوپ را با زنده‌دلی به نمایش می‌گذارد و برنشتاین نیز با موسیقی پرانرژی‌اش — بادی‌های قدرتمند و ضرب‌آهنگ‌های کوبنده — یکی از نکات برجستهٔ فنی فیلم است. وقتی بازیگران فرصت بروز پیدا می‌کنند، برخی از لحظات کمدی واقعاً جواب می‌دهد. هرچند بعضی جنبه‌ها ممکن است برای گروهی از تماشاگران حساس ناخوشایند باشد، اجراهایی مثل مارتین لاندو در نقش «Chief Walks-Stooped-Over» لذت‌بخش‌اند. برای تماشاگران علاقه‌مند، مدت‌زمان طولانی فیلم دست‌کم فرصت زیادی برای دیدنِ لی ریمیکِ جذاب فراهم می‌کند. پس جمع‌بندی دشوار است: قضاوتِ «کاملاً کسل‌کننده» به‌نظرم سختگیرانه است، اما فیلم قطعاً آشفته و نامنظم است. بنابراین من در میانه می‌مانم — در وضعیتی که یکی از پهلوهایم بی‌حس شده — امتیاز: 5/10.