فیلم The Hitchhikers 1972

اغلب وقت‌ها اگر فیلمی سرگرم‌کننده باشد به آن ۱۰ ستاره می‌دهم و اگر افتضاح باشد ۱؛ برای من انتخاب عددهای میانِ این طیف مصنوعی به‌نظر می‌رسد، چون مشکلی با اشاره به آشغال بودن فیلم، دوست داشتن فیلمِ ضعیف یا نقد فیلمی که در نهایت از آن لذت برده‌ام ندارم. با این حال برای فیلم‌هایی مثل این، مگر اینکه کاملاً فاجعه باشند، به‌طور اصولی تمایل دارم ۱۰...

اغلب وقت‌ها اگر فیلمی سرگرم‌کننده باشد به آن ۱۰ ستاره می‌دهم و اگر افتضاح باشد ۱؛ برای من انتخاب عددهای میانِ این طیف مصنوعی به‌نظر می‌رسد، چون مشکلی با اشاره به آشغال بودن فیلم، دوست داشتن فیلمِ ضعیف یا نقد فیلمی که در نهایت از آن لذت برده‌ام ندارم. با این حال برای فیلم‌هایی مثل این، مگر اینکه کاملاً فاجعه باشند، به‌طور اصولی تمایل دارم ۱۰ ستاره بدهم چون دقیقاً همان چیزی را ارائه می‌دهند که تبلیغ می‌کنند. در این فیلم با صحنه‌های عریان و هیپی‌ها روبه‌رو می‌شوید. فیلم خود را درباره‌ی سینه‌ها و هیپی‌ها معرفی می‌کند و داستان هم صراحتاً نشان می‌دهد که نباید انتظار عمقِ بیشتری جز همین‌ها داشته باشید. اگر برای دیدن این فیلم نشستید و انتظار چیز دیگری جز صحنه‌های عریان و هیپی‌ها داشتید، یا به‌طور عجیبی گمراه شده‌اید یا سعی می‌کردید خودتان را فریب دهید چون از دیدن فیلمی که چیزی جز نمایش اندام و هیپی‌ها نیست احساس گناه داشتید. با این حال دیالوگ‌های بامزه‌ای گه‌گاه شما را به خنده بلند وامی‌دارند و موسیقی متن واقعاً خوب است — دو نکته‌ای که در فیلمی با چنین موضوعِ سطحی انتظارش را ندارید. بعضی از بازیگران زمان‌بندی کمدی خیلی خوبی دارند و چند نفر از آن‌ها می‌دانند چطور یک جمله را باورپذیر اجرا کنند؛ که این هم‌چنان در یک فیلم صرفاً مربوط به صحنه‌های عریان و هیپی‌ها تا حدی غافلگیرکننده است. جذابیت ماجرا این است که این فیلم نمونه‌ای از «فیلم‌های مستهجن درایو-این» آن دوره است؛ فیلمی بزرگ درباره‌ی هیپی‌ها و نمایش اندام روی پرده‌ی سینمای روباز که هر رهگذری می‌توانسته آن را ببیند. دلم برای آن دورانی از آمریکا تنگ شده — دورانی بدون چشم‌غره‌های افراطیِ پاک‌مآبانه؛ آن آمریکایی که ممکن بود شب‌هنگام در جاده رانندگی کنید و به پرده‌ی بزرگ درایو-این نگاه کنید و صحنه‌ای عظیم از اندام‌ها را ببینید. پس اگر دنبال صحنه‌های عریان، هیپی‌ها و آن سبکِ مستهجنِ درایو-این دهه‌ی ۱۹۷۰ هستید، این یکی از نمونه‌های بهتر است. لیندزی باکینگهام و پنج دختر هیپی در یک شهر ارواح در جنوب کالیفرنیا دو تابستان پس از قتل‌های فرقه‌ی منسون، یک مرد نافرمان از «حرمِ کوچک» خودش در بیابان جنوب‌غربی لذت می‌برد، اما آن‌ها باید به نحوی پول دربیاورند و برای همین از مردانی که برای دیدن این دختران جذاب دست‌به‌عقب‌زدن می‌زنند سوءاستفاده کرده و خود را به‌عنوان مسافر کنار جاده جا می‌زنند. «The Hitchhikers» (۱۹۷۲) به ژانر ضدفرهنگ تعلق دارد که از اواخر دهه‌ی ۶۰ تا اوایل دهه‌ی ۷۰ رایج بود. هرچند فیلم‌های موتورسواری خلافکار در همان دوره ژانر جداگانه‌ای بودند، اما همپوشانی‌هایی هم وجود داشت؛ مثلاً یک موتورسواری اینجا به شهر ارواح می‌آید تا از هیپی‌ها دیدن کند. یا فیلم «Angels Hard as They Come» از سال قبل نیز غیرهمسان‌پوشانی مشابهی دارد که باز هم غیرمتعارف‌ها را در یک شهر ارواح جنوب کالیفرنیا نشان می‌دهد. خوشبختانه این فیلم برتر است. هزینه‌ی ساخت آن فقط ۲۲۳,۲۰۰ دلار بوده، که امروز معادل حدود ۱.۶ میلیون دلار می‌شود. برای مقایسه، «Vanishing Point» سال قبل با بودجه‌ای حدود ۶.۵ برابر کار کرده بود. بهترین نکته در این فیلم، سه نقش اصلی زن و نحوه‌ی ثبت زیبایی آن‌ها روی دوربین است که چندان مستهجن نیست (اگرچه کمی برهنگی نسبتاً ملایم وجود دارد). مورد علاقه‌ی من دختر موی قرمز، کارن، است که احتمالاً تامی گیبس است (سخت است تشخیص داد چون در فهرست بازیگران سه‌تن از دختران صرفاً به‌عنوان «مسافر» ذکر شده‌اند). میستی روو نقش قهرمان فیلم، مگی، را بازی می‌کند و لیندا ایوری نقش رقیب او، دیان، را دارد. هر سه از نظر ظاهر جذاب‌اند. اما زیبایی ظاهری آن‌ها تحت چنین شرایط زندگی تا چه مدت باقی خواهد ماند؟ ده سال بعد چه شکلی خواهند داشت؟ «Easy Rider» بی‌شک بهترینِ فیلم‌های ضدفرهنگ بود، هرچند «Billy Jack» هم یک اثر مستقل قابل‌اعتنا بود، و «The Wild Angels» را می‌توان بهترینِ فیلم‌های موتورسواری خلافکار دانست. هر سه عمق قابل‌توجهی فراتر از سرگرمی سطحی داشتند. نسبت به آن‌ها، «The Hitchhikers» یک دل‌مشغولی سبک و سرخوش است، اما به‌عنوان یک لحظه‌نگاری از حرکت «عشق آزاد» و سرنوشتِ آن پس از قتل‌های فرقه‌ی منسون در ۱۹۶۹ و فاجعه‌ی کنسرت آلتامونت چهار ماه بعد، کار می‌کند. «The Wild Angels»، «Easy Rider»، «Vanishing Point» و «Dirty Mary Crazy Larry» پیامدهای اجتناب‌ناپذیر سهل‌انگاریِ ضدفرهنگ را نشان دادند، ولی این فیلم روحیه‌ای بازیگوشانه را حفظ می‌کند. با این حال می‌توان گفت کاری که گروه مجبور می‌شوند برای گذران زندگی انجام دهند سرنوشت آن‌ها را رقم می‌زند؛ شرایط زندگی ابتدایی و معتادگونه‌شان در شهر ارواح هم مزید بر علت است. در ادامه، احتمالاً متوجه خواهند شد که مسلحانه دزدی از مردان عمل شرورانه‌ای است؛ حداقل نوعی سوء‌استفاده و در بدترین حالت شکنجه. شاید اقدام‌شان را با این توجیه توجیه کنند که قربانیان مردانی شهوانی بودند، اما تکلیف کشیشی که گویا فقط برای انجام کار نیک توقف کرده چه می‌شود؟ موسیقی متن از جنس فولک راک شاد در سبک و سَبک وودستاک است، اما از گروه‌های بی‌نام و نشان؛ هیچ راک سنگین یا هِوی‌متال در آن نیست — هِوی‌متال در زمان ساخت این فیلم حدوداً یک‌سال سابقه داشت. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در Thousand Oaks، کالیفرنیا (حدود ۳۵ مایل غرب هالیوود و ۲۰ مایل شمال‌غربی مالبو) فیلم‌برداری شده است. نمره: B-