فیلم Crocodile Dundee II 1988

تمساحی که مثل آدم راه می‌رود پس از موفقیت تجاری و محبوبیت فیلم اول «کروکودایل داندی»، ساخت دنباله‌اش اجتناب‌ناپذیر بود. این‌بار فرمول داستان کمی معکوس می‌شود: میک داندی (پل هاگان) مجبور است برای حفاظت از نامزدش سو چارلتون (لیندا کوزلوسکی) او را به مناطق بکر استرالیا ببرد تا از دست گانگسترها در امان بماند. آن‌جا میک با همه مهارت‌های زندگی در آوت‌بک، یکی‌یکی به سراغ خلاف‌کاران...

تمساحی که مثل آدم راه می‌رود پس از موفقیت تجاری و محبوبیت فیلم اول «کروکودایل داندی»، ساخت دنباله‌اش اجتناب‌ناپذیر بود. این‌بار فرمول داستان کمی معکوس می‌شود: میک داندی (پل هاگان) مجبور است برای حفاظت از نامزدش سو چارلتون (لیندا کوزلوسکی) او را به مناطق بکر استرالیا ببرد تا از دست گانگسترها در امان بماند. آن‌جا میک با همه مهارت‌های زندگی در آوت‌بک، یکی‌یکی به سراغ خلاف‌کاران می‌رود. «نه، من به تفنگ احتیاج ندارم. من یک دنک دارم!» در دل داستان موقعیت‌های زیادی برای شوخی‌ها و موقعیت‌های ویژه به سبک داندی وجود دارد؛ هرچند این شوخی‌ها به قوت فیلم نخست نیستند، اما سرگرم‌کننده‌اند و تماشاگر را به زور نمی‌خندانند. شیمی واقعی بین زوج زندگیِ حقیقی، هاگان و کوزلوسکی، آشکار است و فیلم را با گرمی نگه می‌دارد. پل هاگان شخصیت دوست‌داشتنی و طبیعی‌ای است در نقش ماجراجوی خشنِ دل‌پاک، و جذبه او است که فیلم را به جلو می‌برد. او مشت‌های قوی‌ای هم دارد که باورپذیرند. شخصیت‌های بازگشته مثل والی و دنک حضور مطمئنی دارند، و چارلز داتن در نقش لروی براون در قسمت نیویورک، نقش کمیک محکمی برای داندی فراهم می‌کند. مناطق شمالی استرالیا بار دیگر از نظر تصویری جلوه‌ای ویژه دارند (فیلم‌برداری دوباره توسط راسل بوید) هرچند فیلم هرگز آن نماهای گسترده و شکوهمندی را که شایستهٔ آن محیط است به نمایش نمی‌گذارد. پیتر بست هم بار دیگر موسیقی مناسبی برای دو قاره به فیلم داده، بدون این‌که چیز جدیدی تحمیل کند. مشکلاتی هم هست: کلیشه‌های فراوان، به‌ویژه در نمایش شرورانی که ارنی دینگو رهبری می‌کند، و کلیشه‌ای بودن داستان (بازتکرار فیلم اول) تا حدی آزاردهنده است. دقیقا فیلمی بزرگ نیست و لایق دنبالهٔ ناموفقی که سیزده سال بعد ساخته شد هم نبود، ولی قسمت دوم ماجراهای میک و سو هنوز هم راهی سرگرم‌کننده برای گذراندن یک بعدازظهر است. امتیاز: ۶.۵/۱۰ --- به یاد می‌آورم که در دوران کودکی از تبلیغ‌های تلویزیونی پل هاگان برای «فاسترز لاگر» لذت می‌بردم. هویتش با استرالیا و آوت‌بک او را ویژه می‌کرد و برایش شهرت جهانی آورد. با این‌که خودم به فیلم بسیار تحسین‌شدهٔ اول که ناگهانی پدید آمد و تخیل تماشاگران سراسر جهان را تسخیر کرد چندان توجه نکردم، این دنباله با وجود کم‌اهمیت بودن و تا حدی سطحی بودن، دلنشین و دوست‌داشتنی است. مجموعهٔ شوخی‌های تکراری پس از مدتی خسته‌کننده می‌شود و جادو کم‌کم از بین می‌رود، همان‌طور که برای دنبالهٔ «عاشقانهٔ سنگ» (Romancing the Stone) که «جوهری از نیل» بود اتفاق افتاد، یا بیشتر اخیراً برای تکرار بی‌مایهٔ «عروسی یونانی چاق من». تلاش قابل‌قبول برای ثبت آن لحظهٔ جادویی متأسفانه ناکام می‌ماند. می‌توان تصور کرد که اگر این زوج در دنیای واقعی وجود داشتند، تفاوت‌های فلسفی‌شان بالا می‌گرفت و نهایتاً پس از چند سال از هم جدا می‌شدند؛ این‌گونه داستان‌ها تنها «در فیلم‌ها» جواب می‌دهند. --- میک و سو در نیویورک با قاچاقچیان کلمبیایی رقابت می‌کنند و سپس به آوت‌بک می‌روند سو (لیندا کوزلوسکی) به‌طور تصادفی مدرکی علیه دو برادر اهل آمریکای مرکزی به‌دست می‌آورد که باندهای مواد مخدر دارند و در نیویورک دفتر دارند. برای محافظت از سو، میک (پل هاگان) او را به ملک وسیعش در آوت‌بک می‌برد، اما گانگسترها با نیت قتل دنبال آن‌ها می‌آیند. این دنباله دقیقاً همان کاری را می‌کند که یک دنبالهٔ خوب باید انجام دهد: داستان را ادامه می‌دهد، شخصیت‌ها را عمیق‌تر می‌کاود و روح اثر اصلی را حفظ می‌کند. «کروکودایل داندی ۲» (۱۹۸۸) حدود ۶ میلیون دلار هزینهٔ بیشتری نسبت به فیلم ۱۹۸۶ داشت و ۱۱ دقیقه طولانی‌تر است. این فیلم در گیشه موفق بود، هرچند به اندازهٔ فیلم اول نتوانست موفقیتش را تکرار کند. هر دو فیلم ترکیبی از سه ژانر یا تم را به‌خوبی با هم تلفیق می‌کنند: کمدی رمانتیک، ماجرای سرگرم‌کننده و موضوع «ماهی بیرون از آب». آن‌چه باعث می‌شود این فیلم‌ها فراتر از حس ماجراجویانهٔ ترازانی اثر کنند، جذبهٔ سادهٔ پل هاگان است. به‌احتمال زیاد با قهرمانی دوست‌داشتنی‌تر از او روبه‌رو نخواهید شد. در کنار او، لیندا کوزلوسکی دلنشین و باهوش است. شیمی بین پل و لیندا واقعی به‌نظر می‌رسد، طوری که آن دو دو سال بعد در ۱۹۹۰ با هم ازدواج کردند (و متأسفانه در ۲۰۱۴ جدا شدند). آن‌ها در ۲۰۰۱ فیلم سوم «کروکودایل داندی» را هم ساختند که ضعیف‌ترینِ سه‌گانه است. فیلم ۱ ساعت و ۴۸ دقیقه است و در نیویورک و آوت‌بک استرالیا (Northern Territory و Main Arm ایالت نیو ساوت ولز) فیلم‌برداری شده است. نمره: B --- اگرچه تازگی و خامی نوآورانهٔ فیلم اول تا حدی از بین رفته، این دنباله هنوز پی‌گیری نسبتاً قابل‌قبولی است و پل هاگان هنوز هم جذابیتش را به‌عنوان میکِ کم‌حرف اما عاشق‌پیشه حفظ کرده است. او همراه سو در نیویورک مستقر است، با دینامیت ماهی‌گیری در هادسون می‌کند و به‌طور کلی فردی عجیب و محبوب در شهر به‌شمار می‌آید. کار او زمانی هیجان‌انگیز می‌شود که شوهر سابقِ سو، عکاسِ باب (دنیس بوتسیکاریس)، درگیر کارتل قاتل مواد مخدری می‌شود که تحت فرمان «ریکو» (Hechter Ubarry) است. این مرد مزدورانش را می‌فرستد تا سو را ربوده و پس از نجات او، آن‌ها به‌سوی پناهگاهِ والتر (جان میلئون) و آوت‌بک فرار می‌کنند. ریکو آدم بخشنده‌ای نیست و به‌دنبالشان می‌آید. حالا اوضاع برعکس شده و میک به همراه دوست قدیمی‌اش و چند محلی زیرک، به دنبال انتقام می‌رود. فیلم کمی بلند است و راه افتادنش زمان می‌برد، اما وقتی از جنگل شهری بیرون می‌آیند و به بوته‌زار می‌رسند، شخصیت‌ها به آن شکلی بازمی‌گردند که در ۱۹۸۶ دیدیم، حیات‌وحش نقش برجسته‌تری پیدا می‌کند و فیلم حالتی از «مایامی وایس» دارد—اما با جلوهٔ کمتر و زمین‌گیرتر. می‌شد کمی بیشتر از طعنه‌های همراهِ والتر بهره برد، چون گاهی دیالوگ‌ها سنگین می‌شوند، اما با وجود کهنگی‌اش، فیلم هنوز سرگرم‌کننده و بی‌پرواست.