فیلم The True Story of Jesse James 1957

نیکلاس ری — که تازه از ساخت «جانی گیتار» و «آشوب بدون علت» آمده بود — برای انجام یک تعهد قراردادی پیش از عزیمت به اروپا، این بیوپیک کوتاه از قانون‌شکن مشهور آمریکایی را ساخت. فیلم عمدتاً از طریق فلش‌بک‌های طولانی روایت می‌شود و تمام نکات اصلی زندگی فرانک و جسی جیمز تا حدودی لمس می‌شود. رابرت واگنر نقش جسی را بازی می‌کند و جفری...

نیکلاس ری — که تازه از ساخت «جانی گیتار» و «آشوب بدون علت» آمده بود — برای انجام یک تعهد قراردادی پیش از عزیمت به اروپا، این بیوپیک کوتاه از قانون‌شکن مشهور آمریکایی را ساخت. فیلم عمدتاً از طریق فلش‌بک‌های طولانی روایت می‌شود و تمام نکات اصلی زندگی فرانک و جسی جیمز تا حدودی لمس می‌شود. رابرت واگنر نقش جسی را بازی می‌کند و جفری هانتر در نقش برادر بزرگ‌تر، فرانک، انتخاب مناسبی است. طبق فیلمنامه والتر نیومن، که بر اساس سناریوی نانالی جانسون از فیلم ۱۹۳۹ «جسی جیمز» نوشته شده، جسی و باندش پس از رفتار نامناسب با سربازان و طرفداران کنفدراسیون در دوران پس از جنگ داخلی، در شهرها و روستاهای میزوری به راه می‌افتند، بانک‌ها و قطارها را می‌زنند و پول را به فقرا می‌دهند. جسی با زی (با بازی هُپ لانگ که به نظر کسل می‌رسد) به عشق می‌رسد، اما دائماً او را برای عملیات ترک می‌کند و هر بار قول می‌دهد که دزدی بعدی آخرین دزدی خواهد بود. مادرِ خیلی دلسوزِ جیمزها (آگنس مورهد) نیز همه کارهای پسرانش را توجیه می‌کند، حتی پس از بمب‌گذاری در خانه مزرعه‌ای‌شان به‌خاطر رفتار پسرانش. اگر فیلم فوق‌العاده «ترور جسی جیمز به دست بزدل، رابرت فورد» را دیده باشید، تنها از روی عنوان می‌توانید پایانِ داستان ما را حدس بزنید. فیلم ری در قالب وایداسکرین سینمااسکوپ زیبا به نظر می‌رسد، اما کارگردانی حس قابل‌ملاحظه‌ای از یکنواختی و کارگرگونه بودن دارد. شور و شوقی برای روایت دیده نمی‌شود؛ حتی برخی سکانس‌های واضحِ فیلم ۱۹۳۹ به‌جای فیلم‌برداری بدل‌کاری جدید بازاستفاده شده‌اند. با مدت زمانی نسبتاً کوتاهِ ۹۲ دقیقه، فیلم ناقص به‌نظر می‌رسد. شخصیت‌پردازی تماشاگر را به چالش نمی‌کشد و بار دیگر کارها و اعمال کسی را توجیه می‌کند که امروز احتمالاً به‌عنوان سارق مسلح و حتی قاتل سریالی احتمالی شناخته می‌شد. ری در یک سکانس قابل‌توجه، نوعی سادومازوخیسم سرکوب‌شده دهه ۱۹۵۰ را از طریق صحنه‌ای که جسی توسط یک کشاورز همسایه شلاق می‌خورد، وارد می‌کند، اما غیر از آن چیز زیادی برای درگیر کردن‌مان ارائه نمی‌دهد. شایعه‌هایی هست که جیمز دین قرار بوده در این فیلم باشد؛ انتخاب جیمز دین برای نقش جسی جیمز ایده الهامی است، اما حتی اگر او در این نسخه حضور داشت، به نظر می‌رسد این ضعیف‌ترین فیلم دوران او می‌شد. رابرت واگنر که در نقش مشهورش در «هارت تو هارت» همواره جذاب بوده، اینجا ضعیف عمل می‌کند. ظاهر مناسب را دارد، اما فیلمنامه چیز زیادی برای بازی در اختیارش نگذاشته و کارگردانی قوی نیز کمکی نکرده است. هانتر و واگنر شبیه برادر می‌زنند، اما در مسیری قرار می‌گیرند که عملاً به یک فیلم اکشن تبدیل می‌شود. شخصیت‌ها شروع به توضیح دادن چرایی رفتارهای جسی می‌کنند، صفحه نمایش مه‌آلود می‌شود، موزیک هارپ فلش‌بکی دیگر را آغاز می‌کند و ناگهان شاهد اپیزودی انفجاری از زندگی جیمزها هستیم. فلش‌بک‌ها آن‌قدر طولانی و گسترده‌اند که گاهی فراموش می‌کنید اول چه کسی داشت خاطره می‌گفت و اصلِ منظور داستان چه بود. یکی از نقاط قوت، جدای از قاب وایداسکرین، فیلم‌برداری صحنه‌های اکشن است. برای دهه ۱۹۵۰ این فیلم نسبتاً خشن است. یورش به نورثفیلد، مینه‌سوتا، باز هم پوشش داده می‌شود و هرچند در دو جای نامعمول در فیلم قرار گرفته، اما به‌خوبی اجرا شده است. صحنه‌های قابل توجه دیگر شامل سرقت قطار و بمب‌گذاری خانه مزرعه‌ای، و همچنین نسخه نسبتاً تاریخیِ قتل جسی است. این فیلم در رقابت با تلویزیون، خشونت را کمی افزایش داد تا مردم را از خانه‌ها بیرون بیاورد و به سینما بکشاند. «داستان واقعی جسی جیمز» فیلمی قابل تماشا و در عین حال کم‌رمق و حاشیه‌ای در تاریخ وسترن است، و از «راهزنان آمریکایی» (American Outlaws) که فیلم بدتری است، وضعیت بهتری دارد.