فیلم Theatre of Blood 1973

تئاتر خون (Theatre of Blood) فیلم را داگلاس هیکوکس کارگردانی کرده و فیلمنامه را آنتونی گروویل-بل بر اساس ایده‌ای از استنلی من و جان کون نوشته است. در نقش‌های اصلی وینسنت پرایس و دیانا ریگ حضور دارند و فیلم از جمعی از بازیگران نامدار تئاتر و سینمای بریتانیا بهره می‌برد. موسیقی اثر از مایکل جی. لوئیس است و فیلم‌برداری را ولفگانگ زوشیتسکی بر عهده داشته است. خلاصهٔ...

تئاتر خون (Theatre of Blood) فیلم را داگلاس هیکوکس کارگردانی کرده و فیلمنامه را آنتونی گروویل-بل بر اساس ایده‌ای از استنلی من و جان کون نوشته است. در نقش‌های اصلی وینسنت پرایس و دیانا ریگ حضور دارند و فیلم از جمعی از بازیگران نامدار تئاتر و سینمای بریتانیا بهره می‌برد. موسیقی اثر از مایکل جی. لوئیس است و فیلم‌برداری را ولفگانگ زوشیتسکی بر عهده داشته است. خلاصهٔ داستان: ادوارد کندال شرایدن لاین‌هارت (با بازی پرایس) خود را استاد بزرگ شکسپیری می‌داند و نقادان معاصر را نسبت به توانایی‌اش سخت‌گیر و بی‌منصف می‌پندارد. وقتی از دریافت جایزه‌ای معتبر محروم می‌شود، ظاهراً از خودکشی می‌میرد، اما خیلی زود منتقدان بدنام لندن یکی‌یکی به طرزی که یادآور نمایش‌های شکسپیر است به قتل می‌رسند. نقد و برداشت‌ها: وینسنت پرایس در این نقش با چاشنی اغراق و نمایشگری دلنشین فوق‌العاده است؛ بسیاری از هم‌دوره‌ای‌هایش او را به‌حق تحسین کرده‌اند و طرفدارانش این فیلم را دوست دارند. فیلم روایت تیره و کمیک و تا حدی مکابر (ترسناک-هجوآمیز) دارد؛ گاه صحنه‌ها دلخراش‌اند، اما پرایس با وقار و تکبر نمایشی خود، ترکیبی از مضحک و لذت‌بخش را ارائه می‌دهد. دیانا ریگ نیز در نقش دخترش درخشیده و سایر بازیگران که به‌صورت فهرستی به قتل می‌رسند، همگی عملکرد قابل قبولی دارند. مرگ مرادیت مریدیوِ، با بازی رابرت مورلی، از آن صحنه‌هایی است که دست‌کم برای نویسنده یکی از نقدها سال‌ها دهشتناک باقی مانده است. نکات مثبت و منفی: موسیقی بسیار خوب و گاهی حتی تأثیرگذار است؛ پردهٔ اول فیلم نسبتاً جدی است، اما به‌تدریج با رویکرد اغراق‌آمیز پرایس و سناریوهای قتلِ غیرقابل‌باور، فیلم به قلمروی کمدی سیاه کشیده می‌شود. ساختار داستانی به‌صورت اپیزودیک است که گاهی باعث پیچیده‌شدن و درهم‌ریختگی قصه‌های کوچک می‌شود، و ناتوانی پلیس در پی‌گیری پرونده تا حدی، ضخامت کم داستان را بیش از حد کش می‌دهد. از سوی دیگر برخی بازیگران مانند مادلین اسمیت نقش نسبتاً حاشیه‌ای و کم‌استفاده‌ای دارند. مقایسه‌ها و مخاطب: فیلم در ژانر کمدی-ترسناک مخاطب خاص خود را دارد و شباهت‌هایی به آثاری چون The Abominable Dr. Phibes و House of Wax دیده می‌شود. اگر از طرفداران وینسنت پرایس یا علاقه‌مندان به آن سه فیلم هستید، تماشای این اثر برایتان لذت‌بخش خواهد بود؛ دیگران ممکن است آن را بیش‌ازحد گفتگو‌محور، تک‌بعدی یا کمی طولانی بیابند. فیلم رنگارنگ و در سبک فیلم‌های Hammer است، با بودجه‌ای کمی بالاتر و لوکیشن‌های واقعی. مشخصات: مدت زمان حدود ۱۰۴ دقیقه؛ فیلم تأثیری ماندگار برای دوستداران بازی پرایس دارد و از دیدگاه برخی نقادان با گذشت زمان ارزش بیشتری یافته است. امتیاز اشاره‌شده در یکی از نقدها: ۸ از ۱۰. امتیاز یکی دیگر از نقدها: B-.