زن چهل ساله ای که احساس می کند هیچ کاری در زندگی به دست نیاورده است و یک مرد بیست و هفت ساله که از خودش می ترسد.
برای خلق حالوهوای داستانیِ آرام و تدریجی، یک سریال به موسیقی متنِ ماندگار و متناسب نیاز دارد. در این اثر بهشدت حس میشد که به یک موسیقی متنِ اصلی و اصیل نیاز است؛ پر کردن آن با قطعات کلیشهای و غمگینِ تصادفی عملاً هر لحظهٔ مهمی را خراب میکرد. با وجود فرصتِ کافی، سریال نتوانست به شخصیتهای فرعی هویت و عمق ببخشد؛ آنها هرگز حس...
دیدگاه های کاربران