سریال Warrior

نقطهٔ تبلیغاتی این مجموعه این است که اثر «بر اساس نوشته‌های بروس لی» است. خب، واقعاً همین‌طور است؛ خط داستان و ایدئولوژی‌ها از دههٔ ۱۹۷۰ آمده‌اند و با مخاطب قرن بیست‌ویکم ناسازگارند. اگر از آن سناریوهای دم‌دستی و بی‌معنی فیلم‌های دههٔ هفتاد لذت می‌برید، این سریال در همان فضاست. اما اگر به‌خاطر عناصر هنرهای رزمی سراغش آمده‌اید، ناامید خواهید شد؛ چیز خاص یا به‌یادماندنی‌ای ندارد...

نقطهٔ تبلیغاتی این مجموعه این است که اثر «بر اساس نوشته‌های بروس لی» است. خب، واقعاً همین‌طور است؛ خط داستان و ایدئولوژی‌ها از دههٔ ۱۹۷۰ آمده‌اند و با مخاطب قرن بیست‌ویکم ناسازگارند. اگر از آن سناریوهای دم‌دستی و بی‌معنی فیلم‌های دههٔ هفتاد لذت می‌برید، این سریال در همان فضاست. اما اگر به‌خاطر عناصر هنرهای رزمی سراغش آمده‌اید، ناامید خواهید شد؛ چیز خاص یا به‌یادماندنی‌ای ندارد و تنها ادای احترامی اندک به حرکات کلاسیک اوست—باز هم همان فضای دههٔ هفتاد. به‌جایش «Into the Badlands» را ببینید... تهیه‌کنندگان آن پس از فصل اول تجربه کسب کردند؛ فصل دوم هنرمندانه‌تر، پویاتر و باشکوه‌تر است. در حالی که امروز واژه‌های نژادپرستانه در سرگرمی، رسانه و جامعه حساسانه کنار گذاشته می‌شوند، چرا هنوز استفادهٔ مکرر از واژگان توهین‌آمیز و زن‌ستیز پذیرفته است؟ این صرفاً آموزش و تکرار نفرت به نسل دیگری از بینندگان است. این مسئله همچنین نشان‌دهندهٔ کمبود خلاقیت و مهارت روایت در میان نویسندگان و کارگردان‌هاست—شرم‌آور است که آن‌ها نسبت به صداها بی‌حس‌اند و راه آسان را انتخاب کرده‌اند. موضوع فقط «سیاسیِ درست» بودن نیست؛ این ناشی از نادانی و بی‌مسئولیتی سازندگان در تولید چنین محتوایی است. بیدار شوید؛ سال ۲۰۱۹ است و دیگر قابل قبول نیست. واقعاً خوب بود. این پروژه‌ای بود که مرحوم بروس لی سال‌ها آرزوی انجامش را داشت، پیش از مرگش. با این حال، از پایان یافتن آن پس از دو فصل خوشحال نیستم، مخصوصاً با آن‌جایی که رها کرد! به همین دلیل به آن سه و نیم ستاره دادم. متأسفم. با این وجود، «واریور» نمایش خشنی اما رضایت‌بخش در زمینهٔ هنرهای رزمی بود که می‌توانست با «بازی تاج‌وتخت» رقابت کند یا دست‌کم از معدود آثار دارای چنین پتانسیلی باشد. مایلم بگویم خوشحالم که «واریور» برای فصل سوم برگشته، اما نیستم. دلیلش این است: فکر می‌کردم سریال با فصل دوم کامل شده باشد؛ فصل دوم به‌خوبی داستان تقابل گنگ‌های رقیب در روزهای اولیهٔ سان‌فرانسیسکو را جمع‌بندی کرد. فصل سوم عملاً بدون هدف و جهت‌گیری معنادار آغاز می‌شود و این کاملاً محسوس است. کشمکش بین تانگ‌ها دوباره احیا شده و حس تکرار و زنگ‌زدگی می‌دهد. یک یا دو شخصیت جدید وارد می‌شوند و چند زیرپلات هم اضافه شده‌اند تا اوضاع را زنده کنند، اما واقعاً چیز جدید و جذابی به داستانی که پیش‌تر خوب روایت شده بود اضافه نمی‌کنند. به این رخوت، آزاردهنده بودنِ تأکید مکرر بر «پیام» هم اضافه شده—سبک‌های زندگی متفاوت، تنوع و فمنیسم در مرکز قرار گرفته‌اند. این بازنویسی نامتناسب در داستانی که بیش از صد سال پیش می‌گذرد و پر از خشونت و اکشن هنرهای رزمی است، جایگاهی ندارد. خلاصه اینکه اگر قرار است سریالی را احیا کنید، بهتر است چیزی معنادار به آن اضافه کنید. فصل سوم «واریور» تلاش دارد از موفقیت گذشته سود ببرد، بدون آن‌که بفهمد چه چیزی فصل‌های قبلی را موفق کرده بود. سریال فوق‌العاده‌ای است — برگردانیدش برای فصل‌های بیشتر. از ابتدا تا انتها شگفت‌انگیز است؛ یکی از بهترین سریال‌هایی است که تاکنون دیده‌ام.