سریال Future Man

بررسی سریال Future Man (۲۰۱۷): یک کمدی درخشان و آشفته که نتوانست دیوانگی‌اش را حفظ کند — ۸/۱۰ سریال Future Man با فصل اولی وارد شد که عملاً یک ۱۰ از ۱۰ بی‌نقص بود. این اثر شوخی‌آمیز، بی‌رحمانه خنده‌دار و عمداً ابلهانه، بازخوانی هوشمندانه‌ای از کلیشه‌های علمی‌تخیلی دههٔ ۸۰ بود. ایدهٔ مرکزی—جاش فاترمن، کارگر نظافتچی و گیمر (جاش هاتچرسان)، توسط سربازان سایبرنتیک آینده برای نجات دنیا...

بررسی سریال Future Man (۲۰۱۷): یک کمدی درخشان و آشفته که نتوانست دیوانگی‌اش را حفظ کند — ۸/۱۰ سریال Future Man با فصل اولی وارد شد که عملاً یک ۱۰ از ۱۰ بی‌نقص بود. این اثر شوخی‌آمیز، بی‌رحمانه خنده‌دار و عمداً ابلهانه، بازخوانی هوشمندانه‌ای از کلیشه‌های علمی‌تخیلی دههٔ ۸۰ بود. ایدهٔ مرکزی—جاش فاترمن، کارگر نظافتچی و گیمر (جاش هاتچرسان)، توسط سربازان سایبرنتیک آینده برای نجات دنیا بر اساس مهارت‌هایش در یک بازی ویدیویی فراخوانده می‌شود—کلاس درسی برای کمدیِ ایده‌محور بود. شیمی بین جاش، تایگر خشن و انفجاری (الیزا کوپ) و ولف ناتوان اجتماعی (دِرِک ویلسون) برق‌آسا بود و آن‌ها را در سفری زمان‌پیمایانه و دیوانه‌وار پیش می‌برد که هم تازه و هم بسیار خنده‌دار به نظر می‌رسید. چرا فصل اول یک شاهکار بود فصل اول موفق بود چون تعادل دقیقی بین پوچی خود و میزان قابل‌توجهی احساسات برقرار می‌کرد و ساختار مأموریت‌محوری محکم و هدفمندی داشت. هر قسمت ماجرایی مستقل بود که در عین پیشبرد خط اصلی داستان، مملو از پارودی‌های تیز و دقیق از فیلم‌هایی مثل The Terminator، Back to the Future و The Last Starfighter بود. شوخی‌ها با دقتی مثل مسلسل فرود می‌آمدند و پیشرفت شخصیتی، به‌ویژه بیداری احساسی ولف، در میان هرج‌ومرج‌ها واقعاً تأثیرگذار بود. سیر نزولی: فصل‌های دوم و سوم اینجاست که نمرهٔ کلی به ۸/۱۰ کاهش می‌یابد. قوت اولیهٔ سریال—خلاصهٔ داستانی جذاب—به بزرگ‌ترین چالشش تبدیل شد. بعد از حل کردن مسئلهٔ «نجات دنیا» در فصل اول، فصل‌های بعدی این حس را داشتند که نویسندگان دارند مسیر را در همان حین کشف می‌کنند. - فصل دوم قهرمانان را در یک ۱۹۶۹ پساآخرالزمانی روان‌گردان رها کرد. هرچند لحظات درخشانی داشت (سخنان کنایه‌آمیز به The Leftovers الهام‌بخش بود)، اما فضای تکراری شد و روایت، فوکوس روشن و پیش‌ران فصل اول را از دست داد. طنز بیشتر به شوخی‌های مبتنی بر نفرت‌انگیزگی و تکرارهای طولانی متکی شد که تازگی‌شان را از دست داد. - فصل سوم تلاش کرد با توطئه‌ای شرکتی و سفر در زمان مسیر را اصلاح کند، اما عجولانه و پیچیده به نظر می‌رسید. جرقهٔ دینامیک اولیه خاموش‌تر شد، شخصیت‌ها اغلب از هم جدا بودند و پایان سریال، با وجود بلندپروازی، سعی کرد خیلی از مسائل فلسفی را در زمان کمی حل کند و نتوانست جادوی اوج خود را بازتولید کند. حکم نهایی ۸/۱۰ — فصل اولی که حتماً باید دید، با بازدهی نزولی پس از آن Future Man نمونه‌ای است از ایده‌ای درخشان که بیش از حد زود سوخت. فصل اول یک فصل کمدی تمام‌عیار و فراموش‌نشدنی است که به‌تنهایی ارزش تماشا دارد. هرچند فصل‌های دوم و سوم با روایت‌های پراکنده و کاهش چگالی شوخی‌ها نمرهٔ کلی را پایین می‌آورند، اما هنوز هم از شیمی بازیگران و لحظات برجسته و عجیب سریال بهره‌مندند و برای طرفداران ارزش دیدن دارند. این سریال مثل یک ترن هوایی است: صعود اولیه‌ای هیجان‌انگیز و بی‌نقص، و پس از آن چند حلقه که هنوز سرگرم‌کننده‌اند اما آن اوج آدرنالین اولیه را تکرار نمی‌کنند. فصل اول را ببینید و بقیه را به‌عنوان یک دور پایانی گاه‌به‌گاهِ موفق اما نامرتب در نظر بگیرید.