سریال Curon

همان‌طور که در سال ۱۹۵۶ فیلم پیشگام «Invasion of the Body Snatchers» ترس‌هایی بر مبنای ایده چیزی آشنا که هم‌زمان بیگانه و تهدیدآمیز است ارائه داد، «Curon» هم اگرچه سراغ موضوع بیگانه‌ها نمی‌رود، اما مسیر مشابهی را دنبال می‌کند: نزدیکان و عزیزان جای خود را به دیگری‌های ناآشنا می‌دهند که در واقع، شبیه‌های دیگری از خودِ ما هستند. سریال تا حد زیادی خوش‌ساخت و قابل‌قبول است،...

همان‌طور که در سال ۱۹۵۶ فیلم پیشگام «Invasion of the Body Snatchers» ترس‌هایی بر مبنای ایده چیزی آشنا که هم‌زمان بیگانه و تهدیدآمیز است ارائه داد، «Curon» هم اگرچه سراغ موضوع بیگانه‌ها نمی‌رود، اما مسیر مشابهی را دنبال می‌کند: نزدیکان و عزیزان جای خود را به دیگری‌های ناآشنا می‌دهند که در واقع، شبیه‌های دیگری از خودِ ما هستند. سریال تا حد زیادی خوش‌ساخت و قابل‌قبول است، هرچند گاهی کمی شدید و دست‌وپاگیر عمل می‌کند. شخصیت‌ها اغلب پررنگ و کم‌دقت‌اند و ظرافت لازم در پرداخت به چشم نمی‌خورد؛ به نظر من پرداختی سبک‌تر می‌توانست حس دلهره و ترس خزنده را بهتر برجسته کند. فضای داستان و تصویرپردازی خوب کار شده است؛ ترکیب یک محیط روستایی چشم‌نواز با ویرانه‌ها و تحکیمات صنعتی-نظامی تصویری ناآرام و دلهره‌آور پدید می‌آورد که نقطه‌ مقابل مناسبی برای روایت دربارهٔ دوگانگی طبیعت انسانی است. در کنار این‌ها، ردپایی از مواضع «ووک» دیده می‌شود که ممکن است برای برخی مخاطبان خشک و موعظه‌گون به نظر برسد؛ به نظرم مجموعه بدون این جنبه بهتر عمل می‌کرد. با وجود این کاستی‌ها، تماشا تا حد زیادی رضایت‌بخش است و عمدتاً برای نوجوانان و جوانان بیست‌ساله تدارک دیده شده، ولی بینندگان خارج از این گروه سنی هم می‌توانند با آن ارتباط برقرار کنند. ۶/۱۰