انیمیشن The Boys Presents: Diabolical

می‌دانی، این ایدئولوژی «ووک» دارد به‌طرزی آزاردهنده و سرسخت تبدیل می‌شود. حالا به نقطه‌ای رسیده که به‌نظر نمی‌رسد ذاتی قابل‌جبران در آن وجود داشته باشد؛ در این ژانر و در برخی وجوه دیگر رسانه و جامعه، برایم چیزی شبیه شر است. عنوان The Boys به‌خاطر تم بی‌پرده و ضدقهرمانی‌اش شناخته می‌شود. وقتی حقیقت خام این باشد که قهرمان‌ها لزوماً خوب نیستند و آدم‌های بد هم ممکن...

می‌دانی، این ایدئولوژی «ووک» دارد به‌طرزی آزاردهنده و سرسخت تبدیل می‌شود. حالا به نقطه‌ای رسیده که به‌نظر نمی‌رسد ذاتی قابل‌جبران در آن وجود داشته باشد؛ در این ژانر و در برخی وجوه دیگر رسانه و جامعه، برایم چیزی شبیه شر است. عنوان The Boys به‌خاطر تم بی‌پرده و ضدقهرمانی‌اش شناخته می‌شود. وقتی حقیقت خام این باشد که قهرمان‌ها لزوماً خوب نیستند و آدم‌های بد هم ممکن است نیت‌های خوبی داشته باشند ولی با روش‌های خشونت‌آمیز کسانی را که فراموش کرده‌اند به هدفی بالاتر پایبندند تنبیه می‌کنند، آن‌وقت داستان جالبی برای گفتن دارید. این مجموعه نیازی نداشت که دستورکار «ووک» در آن تنیده شود. اما مثل یک سرطان، برخی جناح‌های افراطی به یک تم خوب نفوذ کردند و ویژگی‌های ایدئولوژیک خود را به آن تحمیل کردند. برای من انصافاً همه قسمت‌ها بد نبودند. قسمت «Laser Baby» حال و هوایی بین لونی‌تون و راجر ربیت داشت؛ فقط طراحی بچه طوری نبود که کاملاً باورپذیر به‌عنوان یک بچه به‌نظر برسد و بیشتر شبیه یک بزرگ‌سال کوچک جلوه می‌کرد. قسمتی که Misfits والدین‌شان را اعدام می‌کنند هم جذاب بود. خوشحال‌کننده بود که انیماتورهای Rick & Morty نشان دادند می‌توانند سبک‌های دیگری را هم خوب اجرا کنند. قسمت مربوط به توزیع‌کننده مواد مخدر برای سوپ‌ها هم نوشتاری بسیار شبیه سبک کلاسیک The Boys داشت و دیدن کاراکترهای کتاب کمیک به جای تقلید از سریال پخش‌شده، خوشایند بود. قسمت درباره قرار ملاقات، پیامک و اعتیاد به شبکه‌های اجتماعی هم بد نبود، اما پایانش برایم مبهم بود: آیا همهٔ اتفاقات در ذهن او رخ داده بود یا پایان نشان‌دهندهٔ بازگشت او به Vought و عوارض آن است؟ قسمت BFFs اما صرفاً سطحی و بی‌معنی بود؛ نه بامزه، نه دوست‌داشتنی و نه الهام‌بخش. به‌خاطر نحوه پرداختِ جنسیتی شخصیت اصلی، تا وقتی وارد اتاقش نشد مطمئن نبودم که او دختر است یا نه؛ حتی از روی صدا فکر کردم شاید در حال گذار جنسیتی باشد. در مورد آکوافینا هم سؤال دارم که چرا هنوز به او کار می‌دهند؛ این مسئله ارزش تأمل دارد؛ افسوس که او را در Jumanji 3 دوست داشتم. بعد از سطحی‌بودن BFFs، باید حدس می‌زدم اوضاع بدتر خواهد شد—و همین‌طور هم شد. سه قسمت پایانی واقعاً ناامیدکننده بودند. قسمتی که سوپ‌ها ازدواج می‌کنند، از نظر من نمونه‌ای از حملهٔ زیرپوستی ایدئولوژیک به مفهوم خانوادهٔ هسته‌ای بود. قسمت بعدی تلاش داشت به‌گونه‌ای با فرهنگ چینی ارتباط برقرار کند و تنها اپیزودی بود که با نغمه‌ای از عشق و همدردی به پایان می‌رسید. اپیزود پایانی تا حدی به تم The Boys وفادار ماند، با این تفاوت که یک مرد سفیدپوست را نشان می‌داد که به شکلی زیرکانه از جنایت فرار می‌کند و به توده‌ها دروغ می‌گوید—و این برایم سؤال‌برانگیز بود که آیا شباهت‌هایی با واقعیت ندارد. همان‌طور که گفتم، شروع کار قابل‌قبول بود، اما پایانش به انبوهی از ملاحظات ایدئولوژیک تبدیل شد که برایم ناخوشایند بود. صادقانه بگویم، بیش از همه از قسمت «Laser Baby» لذت بردم؛ بقیه برای من قابل چشم‌پوشی بودند و بیشترشان را کنار گذاشتم. تماشای خوش. — باب —