سریال کره ای Awaken

تماشاگر را کاملاً در دل داستان فرو می‌برد «Awaken» یک درام کره‌ای معمایی و پرتعلیقِ خوش‌ساخت است. داستان دربارهٔ «دو جونگ‌وو» (با بازی نام گونگ مین) و «گونگ هه‌وون» (با بازی کیم سول‌هیون) است که می‌کوشند مجموعه‌ای از قتل‌ها را حل کنند؛ قتل‌هایی که توسط شخصی ناشناس از طریق کدها گزارش می‌شود. طرح داستان با دقت تنظیم شده بود؛ در هر قسمت پیچش‌ها و چرخش‌های فراوانی وجود...

تماشاگر را کاملاً در دل داستان فرو می‌برد «Awaken» یک درام کره‌ای معمایی و پرتعلیقِ خوش‌ساخت است. داستان دربارهٔ «دو جونگ‌وو» (با بازی نام گونگ مین) و «گونگ هه‌وون» (با بازی کیم سول‌هیون) است که می‌کوشند مجموعه‌ای از قتل‌ها را حل کنند؛ قتل‌هایی که توسط شخصی ناشناس از طریق کدها گزارش می‌شود. طرح داستان با دقت تنظیم شده بود؛ در هر قسمت پیچش‌ها و چرخش‌های فراوانی وجود داشت که مخاطب را در حالت انتظار نگه می‌داشت و مدام به حدس و گمان وا می‌داشت. این شیوه بیننده را هم در روند حل معماها شریک می‌کرد. بازی بازیگران ستودنی است؛ آن‌ها تنها نقش‌آفرینی نکردند بلکه به‌خوبی با شخصیت‌ها یکی شدند و زندگی و دغدغه‌های آن‌ها را واقعی نشان دادند. از نقش مأموران پلیس تا آدم‌های عادی با نگرانی‌های روزمره، بازی‌ها در طول شانزده قسمت موفق شدند تماشاگر را قانع کنند و او را در حالتی از تعلیقِ باور نگه دارند. موسیقی متن مناسب بود و در صحنه‌های کلیدی تأثیرگذار عمل می‌کرد. تولید و کارگردانی نیز در سطح بالایی قرار داشتند؛ در انتخاب لوکیشن‌ها، لباس‌ها و ابزارها دقت به‌کار رفته بود و این عناصر جهان «Awaken» را به‌خوبی شکل دادند. از نظر من امتیاز کلی 9.5 از 10 است و این سریال را قویاً توصیه می‌کنم. تریلری معمایی قابل قبول با ایده‌ای جالب و بازی خوب نقش اصلی. نام گونگ مین شخصیت را به‌خوبی زنده کرد، اما با فیلمنامه‌ای متوسط و همراه با ضعف‌ها و حفره‌های معمول روبه‌رو بود. از نیمهٔ مسیر، ریتم کار کند شد و نتوانست کشش لازم را حفظ کند؛ طولانی بودن مجموعه در این ضعف مؤثر بود. بخش مربوط به داستان روستا به‌اندازهٔ کافی گسترده یا پرورش‌یافته نبود. هر دو نقش زنانه خوب نوشته نشده بودند و حضورشان به‌نوعی به درام آسیب زد. تلاش ضعیفی برای تحمیل یک خط داستانی عاشقانه وجود داشت که ساختگی به‌نظر می‌رسید و انسجام روایت را بر هم زد؛ اگر قرار بود این مسیر دنبال شود، بهتر بود تا آخر پایبندش می‌ماندند تا نیمه‌کاره رها نکنند. بین نام گونگ مین و بازیگرهای زن، چه در قالب دوستی، چه رابطهٔ حرفه‌ای یا رمانتیک، شیمی لازم احساس نمی‌شد. پایان‌بندی نیز طبق کلیشه‌های ژانر پیش رفت و قابل‌پیش‌بینی بود، در نتیجه پایان‌بخشی کمتر از انتظار و تا حدودی ناامیدکننده رقم خورد. به‌وضوح به‌نظر می‌رسید تلاشی برای گذاشتنِ طعمه و بهره‌برداری از روند تولید چندفصل وجود داشته است.